Self-love: স্বাৰ্থ নে প্ৰয়োজন? – কানুপ্ৰিয়া ডেকা

মানুহে জীৱনত বহু সময় আনৰ বাবে জীয়াই থাকে—ঘৰৰ বাবে, বন্ধু-বান্ধৱীৰ বাবে, ভালপোৱা মানুহৰ বাবে। তেওঁলোকে নিজৰ সময়, নিজৰ সুখ, নিজৰ ইচ্ছাবোৰ ত্যাগ কৰি আনক সুখী কৰাৰ চেষ্টা কৰে। কিন্তু এই দৌৰতেই বহু সময়ত এটা গুৰুত্বপূর্ণ প্ৰশ্ন উঠি আহে—নিজৰ বাবে কিবা কৰা, নিজকে ভাল পোৱা… এইটো স্বাৰ্থ নে একান্ত প্ৰয়োজন?

Self-love বা নিজকে ভাল পোৱা বিষয়টো এতিয়া বহুত আলোচনা হোৱা এটা বিষয়। কিন্তু বহু মানুহে এইটো ভুলকৈ বুজে। তেওঁলোকে ভাবে—নিজৰ কথা আগতে ভাবা মানে স্বাৰ্থপৰ হোৱা। কিন্তু সঁচা কথাটো বেলেগ। Self-love মানে নিজৰ সুখৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া, নিজৰ মানসিক শান্তিক সন্মান কৰা, আৰু নিজৰ অস্তিত্বক মূল্য দিয়া। এইটো স্বাৰ্থ নহয়, বৰঞ্চ এটা সুস্থ জীৱনৰ মৌলিক ভিত্তি।

সৰুৰে পৰা আমি শিকো—আনৰ বাবে চিন্তা কৰা, আনক সহায় কৰা, আনৰ সুখত সুখী হোৱা। এইবোৰ নিঃসন্দেহে ভাল গুণ। কিন্তু ইয়াৰ মাজতেই আমি এটা কথা পাহৰি যাওঁ—নিজৰ বাবে চিন্তা কৰাটোও সমানেই প্ৰয়োজনীয়। যদি মানুহে সদায় আনৰ বাবে নিজৰ সকলো ত্যাগ কৰে, তেন্তে এটা সময়ত তেওঁ ভিতৰৰ পৰা অকলশৰীয়া হৈ যায়। এই অকলশৰীয়া কোনো বাহিৰৰ সুখে পূৰণ কৰিব নোৱাৰে।

Self-love মানে নিজৰ প্ৰয়োজন বুজা। কেতিয়া বিশ্ৰাম ল’ব লাগে, কেতিয়া “না” ক’ব লাগে, কেতিয়া নিজৰ অনুভৱবোৰক গুৰুত্ব দিব লাগে—এইবোৰ বুজা। বহু সময়ত মানুহে আনক সুখী কৰিবলৈ নিজৰ সীমা অতিক্ৰম কৰে। কিন্তু এইটো দীৰ্ঘকালীনভাৱে ক্ষতিকাৰক। নিজৰ সীমা জানি চলাটো Self-loveৰ এটা গুৰুত্বপূর্ণ অংশ।

অনেকেই ভাবে—যদি মই নিজৰ কথা আগতে ভাবো, তেন্তে মানুহে মোক স্বাৰ্থপৰ বুলি ভাবিব। কিন্তু সঁচা কথা হ’ল—যি মানুহে নিজৰ মূল্য বুজে, সেই মানুহেই আনকো সঠিকভাৱে মূল্য দিব পাৰে। যদি তুমি নিজে সুখী নহোৱা, তেন্তে আনক কেনেকৈ সুখী কৰিবা? যদি তুমি নিজৰ ওপৰতেই অসন্তুষ্ট, তেন্তে আনৰ লগত সুস্থ সম্পৰ্ক কেনেকৈ গঢ়িবা?

Self-loveৰ অভাৱৰ ফলত মানুহে বহুত কষ্ট পায়। তেওঁলোকে আনৰ অনুমোদন  বিচাৰি ফুৰে, আনৰ মতামতৰ ওপৰত নিজৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰে। যদি কিবা ভুল হয়, তেওঁলোকে নিজৰ ওপৰতেই সন্দেহ কৰে। এইবোৰে মানুহক মানসিকভাৱে দুর্বল কৰি তোলে। কিন্তু যেতিয়া মানুহে নিজকে গ্ৰহণ কৰিবলৈ শিকে, নিজৰ ভুলবোৰকো মনা কৰে, তেতিয়া তেওঁ ভিতৰৰ পৰা শক্তিশালী হয়।

ইয়াত এটা গুৰুত্বপূর্ণ কথা হ’ল—Self-love আৰু selfishness একে বস্তু নহয়। Selfish মানুহে কেৱল নিজৰ লাভৰ কথা ভাবে, আনৰ অনুভৱক অৱহেলা কৰে। কিন্তু Self-love মানে নিজৰ লগতে আনৰ প্ৰতিও সন্মান ৰখা। ইয়াত সমতা থাকে। তুমি নিজৰ সুখৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবা, কিন্তু আনক আঘাত নকৰাকৈ।

জীৱনত কেতিয়াবা এনে সময় আহে, যেতিয়া মানুহে নিজৰ বাবে এটা সিদ্ধান্ত ল’ব লাগে—যদিও সেইটো আনৰ পছন্দ নহ’ব পাৰে। এই সিদ্ধান্তবোৰ লোৱাটো সহজ নহয়। কিন্তু যদি সেইটো তোমাৰ মানসিক শান্তিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়, তেন্তে সেইটো লোৱাই উচিত। এইটোয়ে Self-loveৰ সাহস।

Self-love মানে কেৱল নিজৰ ভাল দিশবোৰ ভাল পোৱা নহয়, নিজৰ অপূর্ণতাবোৰকো গ্ৰহণ কৰা। কোনো মানুহেই নিখুঁত নহয়। আমাৰ সকলোৰে কিছুমান ভুল, কিছুমান দুর্বলতা থাকে। কিন্তু সেইবোৰৰ বাবে নিজকে ঘৃণা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে, সেইবোৰৰ পৰা শিকি আগবাঢ়াটো বেছি গুৰুত্বপূর্ণ।

আধুনিক যুগত Self-loveৰ প্ৰয়োজন বেছি অনুভৱ কৰা হয়। Social Mediaৰ যুগত মানুহে সদায় নিজৰ জীৱন আনৰ লগত তুলনা কৰে। আনৰ সুখী মুহূৰ্তবোৰ দেখি নিজৰ জীৱনক কম মূল্যৱান বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এইটো মানসিক চাপৰ এটা ডাঙৰ কাৰণ। কিন্তু যেতিয়া মানুহে নিজকে ভাল পায়, নিজৰ জীৱনক সন্মান কৰে, তেতিয়া এই তুলনাৰ প্ৰভাৱ কমে।

Self-love মানে নিজৰ লগত সময় কটোৱা, নিজৰ পছন্দৰ কাম কৰা, নিজৰ মনক শুনা। কেতিয়াবা অলপ একেলগে নথাকি নিজৰ লগত থাকাটোও প্ৰয়োজনীয়। এইটোয়ে মানুহক নিজৰ ভিতৰৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰাত সহায় কৰে।

Self-love কোনো স্বাৰ্থ নহয়, ই এটা প্ৰয়োজন। ই মানুহক মানসিকভাৱে সুস্থ ৰাখে, জীৱনত স্থিৰতা আনে, আৰু আনৰ লগত সুস্থ সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ সহায় কৰে। যদি তুমি নিজকে ভাল নোপোৱা, তেন্তে পৃথিৱীয়ে তোমাক কেনেকৈ ভাল পাব?

সেয়েহে, নিজৰ বাবে অলপ সময় লোৱা, নিজৰ অনুভৱক সন্মান কৰা, নিজৰ সুখক গুৰুত্ব দিয়া—এইবোৰে তোমাক কেতিয়াও স্বাৰ্থপৰ নকৰে। বৰঞ্চ এইবোৰেই তোমাক এক সম্পূৰ্ণ মানুহ কৰি তোলে।

নিজকে ভাল পোৱা আৰম্ভ কৰা—কাৰণ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূর্ণ সম্পৰ্কটো হৈছে তোমাৰ নিজৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক। Self-loveৰ কথা ক’বলৈ গ’লে আৰু এটা গুৰুত্বপূর্ণ দিশ হ’ল—নিজক ক্ষমা কৰা। বহু সময়ত আমি নিজৰ ভুলবোৰ মনত ৰাখি নিজকে দোষ দি থাকো। “মই এইটো নকৰা উচিত আছিল”, “মই ভালকৈ কৰিব পাৰিলোঁ নে”—এই ধৰণৰ চিন্তাই মানুহক ভিতৰৰ পৰা ক্লান্ত কৰি তোলে। কিন্তু Self-love মানে নিজৰ অতীতক মানি লোৱা আৰু সেই ভুলবোৰৰ পৰা শিক্ষা লৈ আগবাঢ়া। নিজকে ক্ষমা কৰিব নোৱাৰিলে মনত শান্তি কেতিয়াও নাহে।

ইয়াৰ উপৰিও Self-love মানে নিজৰ সীমাবদ্ধতাবোৰো বুজা। সকলো কাম নিখুঁতকৈ কৰিব পাৰিম বুলি আশা কৰা বাস্তৱসম্মত নহয়। মানুহ হিচাপে আমি কেতিয়াবা ক্লান্ত হওঁ, কেতিয়াবা ভুল কৰো, কেতিয়াবা দিশ হেৰুৱাওঁ। এইবোৰ স্বাভাৱিক। নিজৰ ওপৰত অতিমাত্ৰা চাপ সৃষ্টি কৰাৰ পৰিৱৰ্তে, নিজকে অলপ বুজা আৰু সময় দিয়া—এইটোয়ে Self-loveৰ অংশ।

জীৱনত বহু সময়ত আমি এনে সম্পৰ্কত ধৰি থাকো, য’ত আমাৰ মূল্য নাথাকে। আমি চেষ্টা কৰি থাকো, ভালপোৱা দি থাকো, কিন্তু সন্মুখৰ পৰা সেই একে মূল্য নাপাওঁ। এই ধৰণৰ পৰিস্থিতিত Self-love আমাক এটা কঠিন কিন্তু সঠিক সিদ্ধান্ত ল’বলৈ সহায় কৰে—নিজৰ মানসিক শান্তিৰ বাবে কেতিয়াবা আঁতৰি যোৱা। এইটো পলাই যোৱা নহয়, ই নিজৰ সন্মান ৰক্ষা কৰা।

Self-loveৰ আন এটা দিশ হ’ল—নিজৰ সাফল্যবোৰক স্বীকাৰ কৰা। বহু সময়ত আমি কেৱল নিজৰ ব্যৰ্থতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিওঁ আৰু সাফল্যবোৰ উপেক্ষা কৰো। কিন্তু সৰু সৰু সাফল্যবোৰো জীৱনৰ ডাঙৰ অংশ। নিজৰ প্ৰচেষ্টাক সন্মান কৰা, নিজৰ অগ্ৰগতিত সন্তুষ্ট হোৱা—এইবোৰে আত্মবিশ্বাস বঢ়ায়।

আজি-কালিৰ ব্যস্ত জীৱনত মানুহে নিজৰ লগত সময় কটাবলৈয়ে নাপায়। দিনটো কেৱল কাম, দায়িত্ব, আৰু চিন্তাত পাৰ হয়। এই দৌৰত মানুহে নিজৰ মনৰ কথা শুনিবলৈ পাহৰি যায়। কিন্তু কেতিয়াবা থমকি ৰৈ নিজকে সুধা প্ৰয়োজন—“মই সঁচাকৈয়ে সুখী নেকি?” এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰেই Self-loveৰ আৰম্ভণি।

Self-love মানে নিজৰ জীৱনৰ দায়িত্ব লোৱা। আনক দোষ দি থাকিলেই জীৱন আগবাঢ়িব নোৱাৰি। যেতিয়া মানুহে বুজে যে নিজৰ সুখ, নিজৰ শান্তি, নিজৰ উন্নতি—এইবোৰ নিজৰ হাতত, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ জীৱনক সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এইটোয়ে Self-loveৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰূপ।

আৰু এটা গুৰুত্বপূর্ণ কথা—Self-love কোনো একদিনত আহে নে শিকি পোৱা যায়। ই এটা প্ৰক্ৰিয়া। কেতিয়াবা তুমি নিজকে ভাল পাবা, কেতিয়াবা পুনৰ সন্দেহ কৰিবা। কিন্তু ধীৰে ধীৰে, অভ্যাসৰ দৰে, তুমি নিজকে বেছি বুজিবলৈ আৰম্ভ কৰিবা। এই যাত্ৰাটো সহজ নহয়, কিন্তু ই অতি মূল্যৱান।

সমাজে কেতিয়াবা Self-loveক ভুলকৈ বুজে। কিছুমানে ভাবে—নিজৰ কথা ভাবা মানে আনৰ পৰা আঁতৰি যোৱা। কিন্তু সঁচা Self-love মানে হৈছে নিজৰ লগতে আনৰ প্ৰতিও সন্মান ৰখা। তুমি নিজকে ভাল পাবা, কিন্তু তাৰ বাবে আনক তললৈ নামাব নালাগে। এই সমতা ৰখাটোয়ে আসল কথা।

শেষত ক’ব পাৰি—Self-love হৈছে জীৱনৰ এক শক্তিশালী অস্ত্ৰ। ই তোমাক কষ্টৰ মাজতো দৃঢ় কৰি ৰাখে, হতাশাৰ মাজতো আশা দেখুৱায়, আৰু অন্ধকাৰৰ মাজতো নিজৰ পথ বিচাৰি উলিয়াবলৈ সহায় কৰে।

সেয়েহে, নিজকে অৱহেলা নকৰিবা। নিজৰ অনুভৱক অবহেলা নকৰিবা। তুমি যিমানেই আনক ভাল পাওঁ, নিজৰ বাবেও সেই সমান ভালপোৱা ৰখা। কাৰণ শেষত, সকলো মানুহ আঁতৰি গ’লেও, তুমি নিজৰ লগতেই থাকিবা।

নিজৰ লগত থকা এই সম্পৰ্কটো শক্তিশালী কৰা—এইটোয়ে জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ জয়।