অৰ্থনীতিৰ ক্ৰমবৰ্ধমান জোৱাৰ আৰু মধ্যবিত্তৰ উশাহহীন জীৱন সংগ্ৰাম
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
ভূমিকা:
বৰ্তমান সময়ৰ ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ প্ৰেক্ষাপটটোক লৈ যিমানেই তৰ্ক বা আলোচনা নহওক কিয়, বাস্তৱৰ কঠিন মাটিত থিয় হৈ থকা সাধাৰণ জনতাৰ বাবে ইয়াৰ অনুভৱ সম্পূৰ্ণ সুকীয়া। দেশৰ প্ৰগতিৰ চকা ঘূৰিছে, ডাঙৰ ডাঙৰ অট্টালিকা আৰু চকচকীয়া ঘাইপথেৰে দেশ জিলিকি উঠিছে— এই কথা সত্য। কিন্তু এই সকলো জিলিকনিৰ আঁৰত থকা দেশৰ এক বৃহৎ জনসংখ্যা, অৰ্থাৎ নিম্ন আৰু মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটো আজি এক গভীৰ, নীৰৱ অৰ্থ সংকটৰ গৰাহত পৰিছে। বজাৰৰ জুই চাই দাম আৰু তাৰ সমান্তৰালভাৱে বাঢ়ি অহা জীৱন ধাৰণৰ খৰচে সাধাৰণ মানুহৰ স্বাভাৱিক ছন্দ সম্পূৰ্ণৰূপে কাঢ়ি লৈ গৈছে।
উপাৰ্জনৰ স্থৱিৰতা আৰু বজাৰৰ জুই:
প্ৰতিগৰাকী সচেতন নাগৰিকে আজি বজাৰলৈ গ’লে এক অদ্ভুত অসহায়তা অনুভৱ কৰে। পুৱাৰ চাহ কাপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাউল, দাইল, তেল, শাক-পাচলি, গাখীৰ আনকি জীৱন ৰক্ষা কৰা ঔষধ আৰু গাৰ কাপোৰখনলৈকে— এনে কোনো সামগ্ৰী নাই যাৰ মূল্য আকাশলংঘী হোৱা নাই। অৰ্থনীতিৰ নিয়ম অনুসৰি বজাৰৰ দাম বৃদ্ধিৰ লগে লগে মানুহৰ ক্ৰয় ক্ষমতা আৰু আয়ৰ উৎসও বৃদ্ধি পাব লাগে। কিন্তু বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত দেখা গৈছে এক বিশাল ব্যৱধান। দেশৰ সিংহভাগ জনসংখ্যা নিয়োজিত হৈ থকা ব্যক্তিগত খণ্ড, ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় আৰু অসংগঠিত শ্ৰমিকসকলৰ উপাৰ্জনৰ হাৰ যোৱা কেইবছৰমানত প্ৰায় একে ঠাইতে থমকি ৰৈছে। ফলত, আয় স্থিৰ হৈ আছে কিন্তু ব্যয়ৰ গ্ৰাফডাল কেৱল ওপৰলৈ গতি কৰিছে। এই অসঙ্গতিয়ে মধ্যবিত্ত পৰিয়ালসমূহক সঞ্চয় কৰাৰ সুযোগ টো দূৰৰে কথা, দৈনিক চলিবলৈকো এক মানসিক আৰু আৰ্থিক সংগ্ৰামৰ মাজলৈ ঠেলি দিছে।
ইতিহাসৰ ছাঁ আৰু আধুনিক কৰৰ বোজা:
আজিৰ এই পৰিস্থিতিয়ে বহু সময়ত ইতিহাসৰ পুৰণি দিনবোৰলৈ মনত পেলাই দিয়ে। ব্ৰিটিছ শাসনকালত যেতিয়া বাৰীৰ পুখুৰী বা তামোল-পাণৰ ওপৰতো কৰ জাপি দিয়া হৈছিল, বা মধ্যযুগৰ কঠোৰ ৰাজহ ব্যৱস্থাই যেতিয়া প্ৰজাক জুৰুলা কৰিছিল, তেতিয়া সমাজত এক গভীৰ হাহাকাৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। আজিৰ গণতান্ত্ৰিক আৰু কল্যাণকামী ব্যৱস্থাত সেই পুৰণি শোষণ নীতি নিশ্চিতভাৱে নাই, কিন্তু আধুনিক পৰোক্ষ কৰ বা জিএছটি (GST) ৰ যি সৰ্বব্যাপী প্ৰভাৱ, সি কোনো গুণেই কম নহয়। এই কৰ ব্যৱস্থাৰ আটাইতকৈ বেদনাদায়ক দিশটো হ’ল ই ধনী আৰু দৰিদ্ৰৰ মাজত কোনো প্ৰভেদ নাৰাখে। এজন কোটিপতিয়ে ক্ৰয় কৰা অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী বা ঔষধত যিমান কৰ দিয়ে, এজন দিনহাজিৰা কৰা শ্ৰমিকেও সমানেই কৰ ভৰিবলগীয়া হয়। ইয়াৰ ফলত কৰৰ প্ৰকৃত বোজাটো সমাজৰ আটাইতকৈ দুৰ্বল শ্ৰেণীটোৰ ওপৰতে আটাইতকৈ বেছি গধুৰ হৈ পৰে।
সামাজিক ক্ষোভৰ নীৰৱ উমি উমি জ্বলা জুই:
যেতিয়া এজন মানুহে নিজৰ পৰিশ্ৰমৰ বিনিময়ত নূন্যতম প্ৰয়োজনীয়তাখিনিও পূৰণ কৰিব নোৱাৰা অৱস্থা হয়, তেতিয়া সমাজত এক গভীৰ অসন্তুষ্টিয়ে গা কৰি উঠে। বৰ্তমান সাধাৰণ সমাজখনলৈ চালে দেখা যায় যে মানুহৰ মনত এক ক্ষোভ উমি উমি জ্বলি থকা জুইৰ দৰে সাঁচ খাই বহিছে। এই পৰিস্থিতি যিকোনো সুস্থ সমাজ বা সুস্থ গণতন্ত্ৰৰ বাবে শুভ লক্ষণ হ’ব নোৱাৰে। ইতিহাস সাক্ষী আছে, যেতিয়াই খাদ্য আৰু জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ সংকটাপন্ন হয়, তেতিয়াই মানুহৰ ধৈৰ্য্যৰ বান্ধ ছিগি যায়। বৰ্তমানৰ অৰ্থনৈতিক নীতিসমূহে যদি এই সাধাৰণ মানুহৰ ক্ষোভক সঠিকভাৱে বুজি উঠি বজাৰৰ এই জুই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে ভৱিষ্যতে ই সমাজ ব্যৱস্থাত এক গভীৰ জোকাৰণি আনিব পাৰে।
সামৰণি:
দেশৰ প্ৰকৃত অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন কেৱল কেইটামান ডাঙৰ ব্যৱসায়িক গোষ্ঠীৰ লাভৰ পৰিসংখ্যা বা শ্বেয়াৰ বজাৰৰ সূচকাংকৰে জুখিব নোৱাৰি। আচল উন্নয়ন তেতিয়াহে হয়, যেতিয়া দেশৰ শেষৰজন নাগৰিকেও বিনা চিন্তাই দুবেলা দুসাজ খাব পাৰে আৰু পৰিয়ালটোক এটা মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন দিব পাৰে। বৰ্তমানৰ এই অৰ্থনৈতিক ধুমুহাৰ মাজত মধ্যবিত্ত আৰু নিম্নবিত্ত সমাজখনক ৰক্ষা কৰাটোৱেই এতিয়া আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। সময় থাকোতেই যদি এই অৰ্থনৈতিক ভাৰসাম্যহীনতা দূৰ কৰা নহয়, তেন্তে দেশৰ সামগ্ৰিক প্ৰগতি কেৱল কাগজৰ পৃষ্ঠাতে আৱদ্ধ হৈ ৰৈ যাব।