৩০ অক্টোবৰৰ সেই চিৰন্তন অন্ধকাৰ: এটি মৰ্মান্তিক সোঁৱৰণি আৰু মোৰ জীৱন্ত মৃত্যুৰ অভিজ্ঞতা
শচীন্দ্ৰ কুমাৰ দাস,পলাশবাৰী
সময়ৰ সোঁতত বহুত কথাই হেৰাই যায়, কিন্তু কিছুমান ঐতিহাসিক আঘাতে বুকুত এনেকুৱা এটা দাগ এৰি থৈ যায় যিটো সময়েও মচিব নোৱাৰে। ২০০৮ চনৰ ৩০ অক্টোবৰ আছিল অসমৰ বাবে তেনেকুৱাই এক অভিশপ্ত দিন, যিদিনা ধাৰাবাহিক বিস্ফোৰণে ক্ষন্তেকতে সমগ্ৰ ৰাজ্যখনক এখন শ্মশানলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। সিদিনাৰ সেই ভয়াৱহতা আৰু মানুহৰ বুকুত জমা হোৱা নীৰৱ চিঞৰ আজিও আমাক জোকাৰি যায়।
গুৱাহাটীৰ সেই প্ৰকৃত আৰু ভয়াৱহ পৰিৱেশ
সিদিনা দুপৰীয়া প্ৰায় ১১:৩০ বজাত গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বুকু একেলগে কেইবাটাও ভয়াৱহ বিস্ফোৰণে ফালি ফালি টুকুৰা কৰি দিছিল। বিশেষকৈ গণেশগুৰি ফ্লাইঅভাৰৰ তলত, জজ ক’ৰ্টৰ ওচৰত আৰু পানবজাৰত হোৱা ধামাকাবোৰ ইমান শক্তিশালী আছিল যে ক্ষন্তেকতে শ-শ সপোন ছাৰখাৰ হৈ গৈছিল। উৱলি যোৱা মানুহৰ শৰীৰ, চাৰিওফালে জ্বলি থকা গাড়ী-মটৰ আৰু আকাশলংঘী ক’লা ধোঁৱাই সমগ্ৰ গুৱাহাটীক এক জীৱন্ত নৰকত পৰিণত কৰিছিল। ধাৰাবাহিক বিস্ফোৰণৰ খবৰ বিয়পি পৰাৰ লগে লগে সমগ্ৰ মহানগৰীজুৰি থকা লাখ লাখ মানুহৰ মাজত আপোনজনক বিচাৰি হাহাকাৰ লাগিছিল। ম’বাইল নেটৱৰ্ক সম্পূৰ্ণ স্তব্ধ হৈ পৰিছিল, যাৰ বাবে কোনেও কাৰো খবৰ ল’ব পৰা নাছিল। উশাহ বন্ধ কৰা এক অনিশ্চয়তা আৰু চৰম ত্ৰাসে সমগ্ৰ গুৱাহাটীক আৱৰি ধৰিছিল।
মানৱীয় হেৰুৱাৰ মৰ্মান্তিক ঠিকনা
এই ভয়ংকৰ দুৰ্যোগে কেৱল অট্টালিকা , যানবাহন বা পথ ধ্বংস কৰা নাছিল, ই মুহূৰ্ততে মচি পেলাইছিল মানুহৰ জন্ম-জন্মান্তৰৰ সম্পৰ্কবোৰ। সিদিনা আকাশৰ পৰা যেন তেজৰ বৰষুণহে জাক পাতি নামি আহিছিল। একোটা নিমিষতে চিৰদিনৰ বাবে নাইকিয়া হৈ গৈছিল মাতৃৰ বুকুত থকা সন্তানৰ স্নেহ, পিতৃৰ আশীৰ্বাদ, ভাতৃ-ভগ্নীৰ মাজৰ পবিত্ৰ এনাজৰী আৰু প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ হেজাৰ সপোন। নিজৰ সংকীৰ্ণ স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবে যিসকলে নিৰীহৰ তেজেৰে ফাকু খেলিলে, তেওঁলোকে সমাজক চিৰস্থায়ী বিষাদৰ বাহিৰে একো দিব নোৱাৰিলে।
পল্টন বজাৰৰ পৰা জালুকবাৰীলৈ: মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ দীঘল যাত্ৰা
এই ঐতিহাসিক ট্ৰেজেডীৰ মই কেৱল এজন দূৰৈৰ শ্ৰোতা নাছিলোঁ, মই আছিলোঁ ইয়াৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ পৰা এজন অসহায় প্ৰত্যক্ষদৰ্শী। সিদিনা মোৰ এটা জৰুৰী কাম আছিল গুৱাহাটীত। মই বাছৰ পৰা নামি যেতিয়া পল্টন বজাৰত ভৰি দিছিলোঁহি, ঠিক সেই সময়তে সমগ্ৰ চহৰখনক জোকাৰি এক কাণ তাল মৰা ভয়ংকৰ বিকট শব্দ হৈছিল। বুকু কঁপি উঠা সেই শব্দৰ তীব্ৰতাই মোক এক মুহূৰ্ততে স্তব্ধ কৰি দিছিল।
তাৰ পিছত যেতিয়া ভাঙাগড়ৰ অভিমুখে আগবাঢ়িছিলোঁ, সমগ্ৰ পৰিৱেশটো একেবাৰে শোচনীয় আৰু ভয়াৱহ হৈ পৰিছিল। বোমাৰ ক’লা ধোঁৱাই সমগ্ৰ আকাশখন এনেকৈ আৱৰি ধৰিছিল যেন দিন দুপৰতে মাজনিশা নামি আহিছে। চাৰিওফালে অভূতপূৰ্ব যান-জঁট, তাৰ মাজতে গোটেই গুৱাহাটী মহানগৰী কঁপাই তুলি কেৱল পুলিচ আৰু এম্বুলেন্সৰ গাড়ীৰ চাইৰেণৰ শব্দ। মই ইমানেই ভয় খাইছিলোঁ আৰু নৰ্ভাছ হৈ পৰিছিলোঁ যে মোৰ মনলৈ দৃঢ় বিশ্বাস বাৰে বাৰে আহিছিল—মই আৰু কোনোমতে জীয়াই নাথাকোঁ, সমগ্ৰ গুৱাহাটী এতিয়া ধূলিস্যাৎ হৈ যাব।
প্ৰাণবায়ু উৰি যোৱাৰ দৰে পৰিস্থিতিত মই এক ঘণ্টা সময় কোনোমতে থমকি ৰ’লোঁ। তাৰ পিছত জীৱন ৰক্ষাৰ তাগিদাত মূল পথ এৰি অলিগলিয়ে ভিতৰে ভিতৰে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ। সেই ত্ৰাসৰ মাজতে প্ৰাণ হাতত লৈ খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি অৱশেষত মই জালুকবাৰী পালোঁগৈ আৰু তাৰ পিছত সাতমাইলৰ পৰা এখন গাড়ীত উঠি সুৰক্ষিতভাৱে ঘৰ পালোঁহি। সিদিনা বুজি পাইছিলোঁ, ঈশ্বৰৰ কিবা অসীম কৃপা আছিল বাবেই মই মৃত্যুৰ মুখৰ পৰা উভতি আহিব পাৰিলোঁ।
উপসংহাৰ
বছৰৰ পিছত বছৰ বাগৰি গৈছে, চহৰখনৰ ৰুপ সলনি হৈছে। কিন্তু আজিও যেতিয়াই এই অক্টোবৰ মাহটো আহে, মোৰ সমগ্ৰ শৰীৰ আজিও এক অচিন ভয়ত কঁপি উঠে। সেই বিকট শব্দ, আকাশৰ সেই ক’লা ধোঁৱা, সমগ্ৰ চহৰ স্তব্ধ কৰা এম্বুলেন্সৰ চাইৰেণ আৰু মোৰ সেই চৰম অসহায়তা আজিও মোৰ মনত সজীৱ হৈ আছে। ৩০ অক্টোবৰ কেৱল ক্ৰন্দনৰ দিন নহয়, ই হিংসাৰ বিৰুদ্ধে মানৱতাৰ এক চিৰন্তন প্ৰতিবাদ।