আঘোণৰ দাৱনীজনী
প্ৰবীণ কুমাৰ টায়ে
লালুক লক্ষীমপুৰ
পুৱাই সদায় আহে
আঘোণৰ দাৱনীজনী
মোৰ ঘৰৰ কাষৰ
সোণোৱালী ধাননিলৈ
এজনী অচিনাকি পৰী আহে
পুৱাই কুঁৱালী ফালি
ধান কটা চলেৰে
পথাৰলৈ বুলি
পুৱাই সাৰপাই
খিড়িকীখন খুলি
চকুজুৰি মোহাৰি চাওঁ
সদায় তাইক দেখা পাওঁ
তাই সেই সু-মধুৰ মৌ সনা হাঁহিটি
বুকুৰ মাজত যিমানেই দুখ
নাথাকক কিয়
তাই মুখত সদায় মিচিকিয়া
হাঁহিটি দেখা পাওঁ
সোণসেৰীয়া ধাননি দৰাক
গোচিবোৰ কাটি
মুঠি মুঠি কৈ যেতিয়া ৰাখে
আবেলি মই ডাঙৰি বন্ধা
চলেৰে কাষলৈ যাওঁ
চুচুক-চামাককৈ
তাই কটা ধানৰ মুঠিবোৰ
উঠাই ডাঙৰি বান্ধো
এভাৰি- দুভাৰিকৈ
তাই মোক দেখিলে
তলমূৰ কৰি ফৰিং
ধৰা অভিনয় কৰে
আৰু মই
কান্ধত ধানভাৰিলৈ
ঘৰমুৱা হওঁ
আঘোণৰ ধাননি
সেউজী ধৰণী
কেতিয়াও পাহৰিব
নোৱাৰি
ক’ব লাগিছিল
কিন্তু
কেনেকৈ কওঁ
তাইক ভালপাওঁ বুলি
ক’ব ভয় লাগে
সদায় ক’ম ক’ম
বুলি ভাবো কব নোৱাৰো
তাইক দেখিলে হৃদয়খন
বিষাই আহে
তাই হাঁহিটিযে
জ্বলাই জ্বলাই মাৰিছে মোক !!