সাধাৰণ জীৱনত অসাধাৰণ সুখ
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
মানুহৰ জীৱনটো নানা ৰঙেৰে গঠিত। কেতিয়াবা সুখ, কেতিয়াবা দুখ, কেতিয়াবা সফলতা আৰু কেতিয়াবা ব্যৰ্থতা—এই সকলোবোৰ মিলিয়েই জীৱনটো সম্পূৰ্ণ হয়। বহুত মানুহে ভাবি থাকে যে ধন-সম্পত্তি, আৰু বিলাসী জীৱন থাকিলেহে সুখী হোৱা যায়। কিন্তু বাস্তৱতে সুখৰ মূল উৎস সেইবোৰত নাথাকে। বহু সময়ত আমি দেখো যে একেবাৰে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰা মানুহেও অন্তৰৰ পৰা সুখী হৈ থাকে। সেয়ে ক’ব পাৰি যে সাধাৰণ জীৱনৰ মাজতেই বহু সময়ত অসাধাৰণ সুখ লুকাই থাকে।
সাধাৰণ জীৱন মানে ধনী বা বিখ্যাত নোহোৱাকৈ সহজ-সৰলভাৱে জীৱন যাপন কৰা। এনে জীৱন হয়তো ডাঙৰ আৰামদায়ক নহয়, কিন্তু তাত থাকে মানৱীয় অনুভূতি, আন্তৰিকতা আৰু শান্তি। এটা সাধাৰণ পৰিয়ালত দেখা যায় যে সকলো সদস্যই একেলগে বহি কথা-বতৰা পাতে, একেলগে আহাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু একেলগে সুখ-দুখ ভাগ-বতৰা কৰে। এইবোৰেই হৈছে সেইবোৰ মুহূৰ্ত যিয়ে মানুহক সঁচাকৈ সুখী কৰে।
সাধাৰণ জীৱনৰ এটা বিশেষ দিশ হৈছে সন্তুষ্টি। যিজন মানুহে নিজৰ অৱস্থাত সন্তুষ্ট থাকিবলৈ জানে, তেওঁ সদায় সুখী থাকে। কিন্তু যিজনে সদায় আনৰ লগত তুলনা কৰি অধিক পাবলৈ বিচাৰে, তেওঁ কেতিয়াও সম্পূৰ্ণ সুখ অনুভৱ নকৰে। সেয়ে জীৱনত যি আছে তাক সন্মান কৰা আৰু তাতেই আনন্দ বিচাৰি লোৱা অতি প্ৰয়োজনীয়। এই মানসিকতাই মানুহক ভিতৰৰ পৰা শান্তি আৰু আনন্দ দিয়ে।
আনহাতে, সাধাৰণ জীৱনৰ মাজতে মানুহে প্ৰকৃতিৰ সান্নিধ্য উপভোগ কৰাৰো সুযোগ পায়। গাঁৱৰ পৰিবেশত থকা মানুহে পুৱা সূৰ্য্যোদয় দেখা, গছ-গছনি আৰু পখিলাৰ মাত শুনা বা সেউজীয়া পথাৰত সময় কটোৱা—এইবোৰ সাধাৰণ দৃশ্যই তেওঁলোকৰ মনত অপূৰ্ব আনন্দ সৃষ্টি কৰে। এই সুখবোৰ টকাৰ দ্বাৰা কেতিয়াও কিনিব নোৱাৰি।
পৰিয়ালৰ মৰম আৰু বন্ধুত্বও সাধাৰণ জীৱনৰ অসাধাৰণ সুখৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎস। মাক-দেউতাৰ স্নেহ, ভাই-ভনীৰ লগত হাঁহি-ধেমালি, বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে কটোৱা সময়—এইবোৰেই মানুহৰ জীৱনটো সুন্দৰ কৰি তোলে। এই সম্পৰ্কবোৰত কোনো কৃত্ৰিমতা নাথাকে; তাত থাকে আন্তৰিকতা আৰু সচা মৰম।
ইয়াৰ উপৰিও, সাধাৰণ জীৱনত সৰু সৰু সফলতাই মানুহক ডাঙৰ আনন্দ দিয়ে। উদাহৰণস্বৰূপে, নিজৰ পৰিশ্ৰমেৰে কিবা এটা লাভ কৰা, নিজৰ লক্ষ্যত অলপ আগবাঢ়ি যোৱা বা আনক সহায় কৰিব পৰা—এইবোৰেই মানুহৰ মনত গভীৰ সন্তুষ্টি আনে। এনে আনন্দে মানুহক জীৱনত আগুৱাই যাবলৈ উৎসাহিত কৰে। সুখ কেতিয়াও কেৱল ধন-সম্পত্তি বা বিলাসিতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। সঁচা সুখ মানুহৰ মনৰ ভিতৰত থাকে। যিজনে জীৱনৰ সৰু সৰু মুহূৰ্তবোৰক মৰমেৰে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, তেওঁহে সঁচাকৈ সুখী হয়। সেয়ে আমি সকলোৱে সাধাৰণ জীৱনৰ সৌন্দৰ্য উপলব্ধি কৰি তাতেই সুখ বিচাৰি ল’ব লাগে। কাৰণ বহু সময়ত সাধাৰণ জীৱনৰ মাজতেই লুকাই থাকে অসাধাৰণ সুখ। তাৰ উপৰিও, সাধাৰণ জীৱনত মানুহে পৰিশ্ৰমৰ গুৰুত্ব বুজিবলৈ শিকে। নিজৰ পৰিশ্ৰমেৰে কিবা এটা লাভ কৰিলে তাৰ আনন্দ বেলেগেই হয়। ডাঙৰ ডাঙৰ আৰাম-আয়েশ নাথাকিলেও পৰিশ্ৰমেৰে উপাৰ্জন কৰা আহাৰ, পৰিয়ালৰ সৈতে কটোৱা সময় আৰু নিজৰ সাধাৰণ সফলতাবোৰ মানুহৰ মনত এক বিশেষ সুখৰ অনুভূতি জগাই তোলে। এই সুখ টকাৰ জোৰে কিনিব নোৱাৰি।
সাধাৰণ জীৱনৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হৈছে মানুহৰ মাজত থকা সহানুভূতি আৰু সহযোগিতা। গাঁও বা সাধাৰণ সমাজত দেখা যায় যে মানুহে ইজনে সিজনক সহায় কৰে, দুখ-কষ্টত একেলগে থিয় দিয়ে। কোনোবাই অসুবিধাত পৰিলে ওচৰ-চুবুৰীয়াই আগবাঢ়ি আহে। এই ধৰণৰ আন্তৰিক সম্পৰ্ক আৰু সহায়ৰ মানসিকতাই সমাজখনক সুদৃঢ় কৰি তোলে আৰু মানুহৰ মনত গভীৰ সুখৰ সৃষ্টি কৰে।
ইয়াৰ উপৰিও, সাধাৰণ জীৱন মানুহক নম্ৰতা আৰু ধৈৰ্য্য শিকায়। জীৱনৰ বিভিন্ন সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ মানুহে ধৈৰ্য্য ধৰি আগবাঢ়িবলৈ শিকে। এই অভিজ্ঞতাবোৰে মানুহক অধিক শক্তিশালী আৰু জ্ঞানী কৰি তোলে। ফলস্বৰূপে মানুহে জীৱনৰ সৰু সৰু আনন্দবোৰো অধিক গভীৰভাৱে অনুভৱ কৰিব পাৰে।
আজিৰ আধুনিক যুগত বহু মানুহে ধন-সম্পত্তি আৰু বিলাসিতাৰ পিছত দৌৰি থাকে। কিন্তু এই দৌৰত বহু সময়ত তেওঁলোকে জীৱনৰ প্ৰকৃত সুখটো হেৰুৱাই পেলায়। বাস্তৱতে সুখৰ বাবে ডাঙৰ কিবা এটা নালাগে; কেতিয়াবা এটা হাঁহি, এটা মৰমলগা কথা বা পৰিয়ালৰ সৈতে কটোৱা অলপ সময়েই মানুহৰ মন ভৰাই তুলিবলৈ যথেষ্ট হয়।
সুখ কেতিয়াও কেৱল বাহ্যিক বস্তুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে। সুখ মানুহৰ মন আৰু দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। যিজনে সাধাৰণ জীৱনৰ মাজতে আনন্দ বিচাৰি ল’ব পাৰে, তেওঁহে সঁচাকৈ জীৱনৰ সৌন্দৰ্য উপলব্ধি কৰে। সেয়ে আমি সকলোৱে সাধাৰণ জীৱনৰ সৰু সৰু মুহূৰ্তবোৰক মূল্য দিব লাগে, কাৰণ এইবোৰৰ মাজতেই লুকাই থাকে জীৱনৰ অসাধাৰণ সুখ।