সময় : অনন্ত গতিৰ অনিৰ্বচনীয় সাধনা
পাৰ্শ্ব জ্যোতি ভাগৱতী
লখিমপুৰ
সময়—মানৱ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু গভীৰতম সত্য। ই দৃশ্যমান নহয়, স্পৰ্শযোগ্য নহয়, তথাপি ইয়াৰ প্ৰভাৱ সমগ্ৰ সৃষ্টিজগতত অনৱৰতে প্ৰবাহিত। সময় হৈছে গতি, সময় হৈছে পৰিবর্তন, সময় হৈছে সৃষ্টি আৰু বিনাশৰ চিৰন্তন চক্র। মানুহৰ জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে যি অবিৰত যাত্ৰা, তাৰেই নীৰৱ সঙ্গী সময়।
সময়ৰ প্ৰকৃতি চঞ্চল আৰু অদম্য। ই কেতিয়াও ৰৈ নাথাকে, কাকো অপেক্ষা নকৰে। যিজনে সময়ৰ মূল্য উপলব্ধি কৰে, সিজনে জীৱনৰ সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে; আৰু যিজনে সময়ক অৱহেলা কৰে, সি অনুতাপৰ গহ্বৰলৈ পতিত হয়। সেয়ে সময়ক যথাযথভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা মানৱ জীৱনৰ এক মহান কৰ্তব্য।
সময়ৰ লগত সভ্যতাৰো গভীৰ সম্পৰ্ক আছে। আদিম যুগৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে মানুহে সময়ৰ সোঁত অনুসৰি নিজৰ জীৱন-পদ্ধতি সলনি কৰিছে। কৃষি-সভ্যতা, শিল্প-বিপ্লৱ, তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ যুগ—এই সকলো পৰিবর্তনৰ মূলতে সময়ৰ গতি লুকাই আছে। সময়েই মানুহক নতুন চিন্তা, নতুন সৃষ্টি আৰু নতুন দিশৰ সন্ধান দিয়ে।
দাৰ্শনিকসকলে সময়ক বিভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ পৰা ব্যাখ্যা কৰিছে। কিছুমানে সময়ক জীৱনৰ শিক্ষক বুলি অভিহিত কৰিছে, কাৰণ ই মানুহক অভিজ্ঞতাৰ মাধ্যমে শিক্ষা দিয়ে। সুখ-দুখ, লাভ-ক্ষতি, জয়-পরাজয়—এই সকলো অনুভৱ সময়ৰ পৰিসৰতেই অৰ্থবহ হয়। সময়ৰ সৈতে সংগতি ৰাখি চলিব পাৰিলেই জীৱন সুস্থ আৰু সাৰ্থক হয়।
সময়ৰ সঠিক ব্যৱস্থাপনা ব্যক্তি-জীৱনতো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। শিক্ষাৰ্থীৰ ক্ষেত্ৰত সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ মানেই সফল ভৱিষ্যৎ; কৰ্মক্ষেত্ৰত সময়ৰ শৃঙ্খলা মানেই দক্ষতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতা। যিসকলে “কালি কৰিম” বুলি বিলম্ব কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে সময় এক কঠোৰ শাস্তিদাতা ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।
সাৰাংশত ক’ব পাৰি, সময় হৈছে জীৱনৰ প্ৰাণস্পন্দন। ই অমূল্য, অনন্ত আৰু অপ্রত্যাৱর্তনীয়। হে মানৱ, সময়ক সন্মান কৰা, সময়ক শ্ৰদ্ধা কৰা, কাৰণ সময়েই তোমাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সম্পদ। সময়ৰ সোঁতত সচেতনভাৱে আগবাঢ়ি যোৱাটোৱেই হৈছে জীৱনৰ প্ৰকৃত সাফল্যৰ পথ।