সময়ৰ মহিমা আৰু মানৱ অস্তিত্ব
কুণ্ডিল হাজৰিকা, যোৰহাট, টীয়ক
মহাকালৰ নিৰৱচ্ছিন্ন যাত্ৰাত সময় এক অনন্য আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য শক্তি। ইয়াৰ আদি আৰু অন্তৰ ৰহস্য মানুহৰ দুৰ্বল চকুৰ বাবে সদায় অগম্য। মানৱ জীৱন এই অনন্ত সময়ৰ বিশাল কেনভাচত মাথো এক ক্ষন্তেকীয়া তুলিকাৰ টানৰ দৰে, যি মুহূৰ্ততে অংকিত হয় আৰু মুহূৰ্ততে হেৰাই যায়। আমি যাক স্থিৰ বুলি ভাবো, সেয়া আচলতে পৰিৱৰ্তনৰ এক অবিৰাম প্ৰক্ৰিয়া মাথো। কালিৰ যি সম্ভাৱনা আজিৰ বাস্তৱ আছিল, সেয়া চকুৰ পচাৰতে অতীতৰ ধূসৰ স্মৃতিৰ গৰ্ভত বিলীন হৈ পৰে।
প্ৰকৃতিৰ এই কঠিন নিয়মক যিয়ে নিৰ্লিপ্তভাৱে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, তেৱেই প্ৰকৃততে প্ৰজ্ঞাৰ অধিকাৰী। জীৱনৰ হৰ্ষ-বিষাদ, জয়-পৰাজয় সকলোবোৰ সময়ৰ বালিত খোদিত হোৱা কিছুমান অস্পষ্ট খোজ। মানুহৰ নশ্বৰ দেহটো সময়ৰ সোঁতত জৰাজীৰ্ণ হয় যদিও, তেওঁৰ অন্তৰ্নিহিত মহৎ চিন্তা আৰু কৰ্মই কালক অতিক্ৰম কৰি জীয়াই থকাৰ ক্ষমতা ৰাখে। পদাৰ্থৰ বিনাশ আছে, কিন্তু চিন্তাৰ কোনো মৰণ নাই। সেইবাবেই, জীৱনৰ সৰ্থকতা কেৱল জীয়াই থকাৰ সময়ছোৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, বৰঞ্চ সেই সময়ক কিদৰে অৰ্থবহ কৰি তোলা হৈছে, তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে।
শেষত, সময়ৰ এই গভীৰ সোঁতত নিজক বিলাই দিওঁতে আমি মনত ৰখা উচিত যে আমাৰ প্ৰতিটো খোজেই যেন বিচাৰবুদ্ধি আৰু মৰ্যাদাৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। জীৱনৰ প্ৰকৃত গাম্ভীৰ্য বাহ্যিক আড়ম্বৰত নাই, ই নিহিত আছে অন্তৰৰ প্ৰশান্তি আৰু সময়ৰ প্ৰতি থকা অগাধ শ্ৰদ্ধাত। ধীৰ-স্থিৰ চিত্তেৰে সময়ৰ প্ৰত্যাহ্বানক গ্ৰহণ কৰি যিয়ে আগুৱাই যায়, তেৱেই মহাকালৰ বুকুত নিজৰ অস্তিত্বৰ এক মচিব নোৱাৰা স্বাক্ষৰ এৰি যাবলৈ সক্ষম হয়।