সময়ক সন্মান কৰা মানুহে জীৱনক জয় কৰে
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
সময় হৈছে মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যবান সম্পদ। পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ধনী মানুহজন আৰু আটাইতকৈ দুখীয়া মানুহজন—দুয়োজনে দিনে একে ২৪ ঘণ্টাই পায়। পাৰ্থক্য মাথোঁ ইয়াতেই যে কোনে সেই সময়ক কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰে। যিয়ে সময়ৰ মূল্য বুজে আৰু তাক সন্মান কৰে, সিয়েই জীৱনৰ যাত্ৰাত আগবাঢ়ি যায়। সেইকাৰণেই কোৱা হয়—সময় সন্মান কৰা মানুহেই জীৱনক জয় কৰে।
সময় এবাৰ পাৰ হৈ গ’লে কেতিয়াও উভতি নাহে। ধন হেৰালে পুনৰ উপাৰ্জন কৰিব পাৰি, সুযোগ হেৰালে আন সুযোগ আহিব পাৰে, কিন্তু নষ্ট হোৱা সময় কেতিয়াও ঘূৰি নাহে। এই সত্যটো যিয়ে বুজি পায়, সি জীৱনত অলপো সময় নষ্ট নকৰে। সময়ৰ প্ৰতি সজাগ হোৱাটোৱেই সফলতাৰ প্ৰথম পদক্ষেপ।
ছাত্ৰ জীৱনত সময়ৰ গুৰুত্ব আটাইতকৈ বেছি। সময়মতে পঢ়া, নিয়মিত অভ্যাস কৰা, শৃঙ্খলাৰ মাজেৰে চলা ছাত্ৰই সহজে সফলতা লাভ কৰে। পৰীক্ষাৰ আগত শেষ মুহূৰ্তত পঢ়িম বুলি সময় নষ্ট কৰা ছাত্ৰই অধিকাংশ সময়তে হতাশ হ’বলগীয়া হয়। ইয়াৰ বিপৰীতে, যিয়ে দৈনিক অলপ অলপকৈ সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰে, সি আত্মবিশ্বাসী আৰু সফল হয়।
কৰ্মজীৱনতো সময়ৰ সন্মান অতি প্ৰয়োজনীয়। সময়মতে কাম সম্পন্ন কৰা মানুহে সকলোৰে বিশ্বাস আৰু সন্মান লাভ কৰে। এনে মানুহক দায়িত্বশীল বুলি গণ্য কৰা হয়। বিপৰীতে, যিয়ে সময়ক গুৰুত্ব নিদিয়ে, কামত এলেহুৱা কৰে, সি নিজৰ যোগ্যতা থাকিলেও আগবাঢ়িব নোৱাৰে। সেইকাৰণেই কোৱা হয়—যোগ্যতাৰ লগতে সময়ৰ শৃঙ্খলাও সফলতাৰ মূল চাবি।
সময় নষ্ট কৰাৰ অভ্যাস মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দুৰ্বলতা। “আজি নহয়, কালি কৰিম” এই মানসিকতাই বহু সপোন ধ্বংস কৰি দিয়ে। অলপ অলপকৈ সময় নষ্ট হ’বলৈ দিলে এদিন মানুহে উপলব্ধি কৰে—জীৱনৰ ডাঙৰ এটা অংশ বিনা মূল্যতে পাৰ হৈ গ’ল। সময় নষ্ট কৰা মানে নিজৰ ভৱিষ্যতক নিজেই ক্ষতি কৰা।
ইতিহাসৰ পৃষ্ঠালৈ চালে দেখা যায়—যিসকল মহান ব্যক্তি সফল হৈছে, তেওঁলোকে সময়ক সৰ্বাধিক গুৰুত্ব দিছিল। তেওঁলোকে প্ৰতিটো মুহূৰ্ত শিকিবলৈ, নিজকে উন্নত কৰিবলৈ আৰু লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ সফলতা কোনো যাদুৰ ফল নহয়; ই হৈছে সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰৰ ফল।
সময় সন্মান কৰা মানুহৰ জীৱনত শৃঙ্খলা থাকে। শৃঙ্খলাই আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আনে, আৰু আত্মনিয়ন্ত্ৰণেই মানুহক লক্ষ্যত স্থিৰ ৰাখে। এনে মানুহৰ সমস্যা আহিলেও ভাঙি নপৰে, কাৰণ তেওঁলোকে জানে—সময় থাকিলে সমাধানো থাকে। তেওঁলোকে ধৈৰ্য ধৰি আগবাঢ়ে আৰু অৱশেষত সফলতা লাভ কৰে।
সময় কোনো মানুহৰ বাবে ৰৈ নাথাকে। সি সদায় আগবাঢ়ি যায়। কিন্তু যিয়ে সময়ৰ লগত খোজ মিলাব জানে, যিয়ে প্ৰতিটো মুহূৰ্তৰ মূল্য বুজে, সেই মানুহেই জীৱনৰ পথত জয়ী হয়। সেয়ে সময়ক শত্রু নহয়, বন্ধু হিচাপে গ্ৰহণ কৰাই হ’ল জীৱন জয় কৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপায়।
সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মানুহক কেৱল সফলেই নকৰে, ই মানুহক মানসিক শান্তিও দিয়ে। যিয়ে নিজৰ দৈনন্দিন কামসমূহ সময়মতে সম্পন্ন কৰে, সি সদায় নিশ্চিন্ত অনুভৱ কৰে। কিন্তু যিয়ে কাম পিছুৱাই ৰাখে, সময় নষ্ট কৰে, সি সদায় চিন্তা, আতংক আৰু হতাশাত ভোগে। সেইকাৰণেই সময়ৰ শৃঙ্খলাই মানুহৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ ওপৰতো গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়।
আজিৰ যুগত সময় নষ্ট কৰাৰ বহু উপায় আছে। ম’বাইল ফোন, সামাজিক মাধ্যম, অপ্রয়োজনীয় আড্ডা আদিয়ে অজান্তেই আমাৰ বহুমূলীয়া সময় কাঢ়ি লৈ যায়। অলপ সময় বুলি ভাবি আৰম্ভ কৰা এই অভ্যাসবোৰে কেতিয়াবা ঘন্টা ঘন্টা সময় নষ্ট কৰি দিয়ে। যিয়ে নিজৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখি এইবোৰৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰে, সিয়েই সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য বুজা মানুহ।
সময়ৰ সন্মান মানে নিজৰ স্বাস্থ্যকো গুৰুত্ব দিয়া। সময়মতে আহাৰ গ্ৰহণ কৰা, সময়মতে শোৱা, নিয়মিত ব্যায়াম কৰা—এই সকলোবোৰ সময়ৰ শৃঙ্খলাৰ লগত জড়িত। সুস্থ শৰীৰ নহ’লে কোনো লক্ষ্যেই পূৰণ কৰা সম্ভৱ নহয়। সেইকাৰণে কোৱা হয়—সময়ক সন্মান কৰা মানে নিজৰ জীৱনক সুৰক্ষিত কৰা।
এজন মানুহে সময়ক কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰে, সেয়াই তাৰ চৰিত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। সময়নিষ্ঠ মানুহক সমাজে সন্মান কৰে, বিশ্বাস কৰে। এনে মানুহক দায়িত্ব দিয়াত মানুহে কেতিয়াও দ্বিধা নকৰে। বিপৰীতে, সময়ক গুৰুত্ব নিদিয়া মানুহে কেতিয়াও স্থায়ী সাফল্য লাভ কৰিব নোৱাৰে, কাৰণ সমাজত বিশ্বাস হেৰুৱালে সকলো দুৱাৰ বন্ধ হৈ যায়।
সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মানুহক ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰে। আজি সঠিক সময়ত কৰা সৰু সৰু পৰিশ্ৰমেই কালিৰ ডাঙৰ সফলতাৰ ভেটি গঢ়ে। যিয়ে ভৱিষ্যতৰ কথা ভাবি আজিৰ সময় ব্যৱহাৰ কৰে, সি কেতিয়াও জীৱনত হাৰ মানি নলয়। কষ্ট আহিলেও সি জানে—এই সময়টোও পাৰ হৈ যাব, আৰু তাৰ ফল এদিন নিশ্চয় পোৱা যাব।
সামৰণিত ক’ব পাৰি যে সময় হৈছে জীৱনৰ নিঃশব্দ শিক্ষক। সি একো নোকোৱাকৈ মানুহক সকলো শিকায়। যিয়ে সময়ৰ পৰা শিক্ষা লয়, যিয়ে সময়ক সন্মান কৰে, সেই মানুহেই জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি যায়। সেয়ে আজিৰ পৰা আমি সকলোৱে সংকল্প ল’ব লাগিব—সময় নষ্ট নকৰো, সময়ক সন্মান কৰিম, আৰু সময়ৰ সৈতে আগবাঢ়ি গৈ জীৱনক জয় কৰিম।