সন্ধিয়াৰ সুবাস
চিমী বৰুৱা, মৰিগাঁও, চৰাইবাঁহী
দিনটোৰ কোলাহলবোৰ লাহেকৈ থমকি ৰয়,
খিৰিকীৰ সিপাৰে এজাক চিনাকি বতাহ;
যিয়ে কঢ়িয়াই আনে মাউথ অৰ্গেনৰ সুৰৰ দৰে
এটি মিঠা, নিৰিবিলি বিষাদৰ সুবাস।
এয়া কোনো কাহিনী নহয়, মাথোঁ এটা পল—
চাহ কাপৰ ধোঁৱাত মিলি যোৱা কিছু ভাবনা
বুকুৰ কোনোবা কোণত থিতাপি লোৱা
অব্যক্ত অনুভৱৰ এক মৃদু জোৱাৰ।
মনটো যেন উৰি যাব খোজে সেই আকাশলৈ,
য’ত তৰাবোৰে এতিয়াও চকু টিপিয়াব পৰা নাই;
মাথোঁ এক অদ্ভুত শান্তি আৰু নিজম নিস্তব্ধতা,
য’ত নিজৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ কোনো বাধা নাই।
এই সুবাস কোনো ফুলৰ নহয়,
এয়া হেৰাই যোৱা শৈশৱ বা অনাগত সপোনৰ;
এক স্বাভাৱিক আবেগ, এক নিৰ্ভেজাল মায়া,
যিয়ে মোক চুই যায়— প্ৰতিটো সন্ধিয়াৰ প্ৰান্তত।