সত্য প্ৰেমৰ মূল্য আৰু প্ৰতাৰণাৰ শিক্ষা
জ্যোতিপ্ৰসাদ দেউৰী
নাৰায়ণপুৰ, লখিমপুৰ, অসম
আজিৰ যুগত প্ৰেমক এটা সুন্দৰ অনুভূতি বুলি কোৱা হয়। কিন্তু যেতিয়া এই প্ৰেমেই প্ৰতাৰণালৈ পৰিণত হয়, তেতিয়া ই মানুহক অন্তৰৰ ভিতৰৰ পৰা ভাঙি পেলায়। এইটো কেৱল এটা ব্যক্তিগত কাহিনী নহয়, বৰং সেই সকলো মানুহৰ অভিজ্ঞতা, যিয়ে সঁচাকৈ ভালপায়, কিন্তু বিনিময়ত পায় কেৱল দুখ।
মোৰ জীৱনতো এনে এটা অধ্যায় আহিছিল। মই এজনী ছোৱালীক প্ৰায় দুবছৰ ধৰি অন্তৰৰ পৰা ভাল পাইছিলোঁ। আমাৰ মাজত গভীৰ মানসিক সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছিল আৰু আমি ইজনে সিজনৰ লগত বহু মুহূৰ্তকো পাৰ কৰিছিলোঁ। মোৰ উদ্দেশ্য স্পষ্ট আছিল—মই এই সম্পৰ্কক বিয়ালৈ লৈ যাব বিচাৰিছিলোঁ। মই তাইৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস কৰিছিলোঁ আৰু মোৰ জীৱনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে তাইক মানি লৈছিলোঁ। কিন্তু সময়ে মোক এটা কঠিন সত্য দেখুৱালে। মই নজনাকৈয়ে তাই আন এজন ল’ৰাৰ সৈতে সম্পৰ্ক আৰম্ভ কৰিছিল। এই সম্পৰ্ক কেৱল বন্ধুত্বত সীমাবদ্ধ নাছিল, ই ধীৰে ধীৰে গভীৰ হৈ গৈছিল। কেইবামাহ ধৰি এইবোৰ চলি আছিল, আৰু মই একেবাৰে অজ্ঞাত হৈ আছিলোঁ। যেতিয়া এই সত্য মোৰ আগত প্ৰকাশ পালে, তেতিয়া মোৰ বাবে সেই মুহূৰ্তটো অতি কষ্টকৰ হৈছিল।
প্ৰেমত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বস্তু হৈছে বিশ্বাস। যেতিয়া বিশ্বাস ভাঙে, তেতিয়া সম্পৰ্কৰ ভিত্তি নোহোৱা হৈ পৰে। মই ভাবোঁ যে কোনো এজন ব্যক্তিয়ে কাৰোবাৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি যোৱাতো সৰ্বাধিক দুখজনক কথা নহয়, বৰং এইটো দুখজনক কথা যে তেওঁলোকে সঁচা কথা লুকুৱাই ৰাখে আৰু এজন মানুহক বিভ্ৰান্ত কৰি ৰাখে। যদি আগতেই স্পষ্টকৈ কৈ দিয়া হ’লহেঁতেন, তেন্তে হয়তো আঘাতটো ইমান গভীৰ নহ’লহেঁতেন।
পিছলৈ মই এইটোও জানিলোঁ যে যিজনৰ বাবে মোক এৰি দিয়া হৈছিল, সেইজনো সঁচা নাছিল। তেওঁ নিজৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবে এই সম্পৰ্কত সোমাইছিল। এই ঘটনাই মোক বুজালে যে ভুল মানুহক বাছনি কৰিলে, তাৰ ফল সদায়েই বেদনাদায়ক হয়।
এই অভিজ্ঞতাৰ পৰা মই বহু কথা শিকিলোঁ। প্ৰথমতে, প্ৰেমত অন্ধবিশ্বাস কৰা উচিত নহয়। বিশ্বাসৰ সৈতে বুদ্ধি আৰু আত্ম-সম্মানো সমান গুৰুত্বপূৰ্ণ। দ্বিতীয়তে, সম্পৰ্কত সততা আৰু স্পষ্টতা অতি প্ৰয়োজনীয়। যদি কোনোবাই আমাৰ মূল্য নাজানে, তেন্তে আমি নিজৰ মূল্য বুজি আগবাঢ়িব লাগিব।
জীৱনত এনে অভিজ্ঞতাই মানুহক ভাঙি পেলায়, কিন্তু একে সময়তে ই মানুহক শক্তিশালীও কৰি তোলে। মই এই ঘটনাৰ পিছত বুজিলোঁ যে নিজৰ সন্মান আৰু মানসিক শান্তি সকলোতকৈ ডাঙৰ। কোনো এজন মানুহৰ বাবে নিজকে হেৰুৱাই পেলোৱাটো উচিত নহয়।
এই প্ৰৱন্ধটো কোনো এজন ব্যক্তিক দোষাৰোপ কৰিবলৈ নহয়, বৰং এটা শিক্ষা দিবলৈহে লিখা হৈছে। প্ৰেম সঁচাকৈয়ে সুন্দৰ, কিন্তু সেয়া কেৱল তেতিয়াহে, যেতিয়া দুয়োফালে সমান সততা আৰু বিশ্বাস থাকে। অন্যথা, ই কেৱল এটা দুখজনক অভিজ্ঞতা হৈ থাকে।
শেষত, মোৰ এটা সৰু বাৰ্তা—
যদি আপুনি সঁচাকৈ কাৰোবাক ভালপায়, তেন্তে তেওঁক সন্মান দিয়ক আৰু সততাৰে থাকক। আৰু যদি কোনোবাই আপোনাৰ বিশ্বাস ভাঙে, তেন্তে নিজকে শক্তিশালী কৰি আগবাঢ়ি যাওক। জীৱনত আগলৈ সদায়ে ভাল কিবা অপেক্ষা কৰি থাকে।