শৈশৱ: জীৱনৰ আটাইতকৈ নিৰ্দোষ অধ্যায়
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
মানুহৰ জীৱন এক দীঘলীয়া যাত্ৰা, য’ত বিভিন্ন পৰ্যায়ে বিভিন্ন ৰং আৰু অভিজ্ঞতা লৈ আহে। সেই সকলো পৰ্যায়ৰ ভিতৰত শৈশৱ কাল হৈছে আটাইতকৈ নিৰ্দোষ, সেউজীয়া আৰু মধুৰ অধ্যায়। এই সময়খিনি জীৱনৰ এনেকুৱা এটা অংশ, য’ত চিন্তা-চাপ কম, দায়িত্ব নাই, আৰু হৃদয় পূৰ্ণ থাকে আনন্দ, কৌতূহল আৰু কল্পনাৰে।
শৈশৱ মানেই মুক্ত আকাশৰ দৰে এক স্বাধীন জগত। এটা শিশুৱে পৃথিৱীখনক নিজৰ ধৰণেৰে চায়—তেওঁৰ বাবে সৰু সৰু বস্তুবোৰো ডাঙৰ আশ্চৰ্য। এখন সৰু খেলা বস্তু, এটা কুকুৰ পোৱালি, বা বতাহত উৰি থকা কাগজৰ টুকুৰাও তেওঁৰ বাবে অসীম আনন্দৰ উৎস। এই সৰলতা আৰু নিষ্কলংক দৃষ্টিভংগীয়েই শৈশৱৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সৌন্দৰ্য।
শৈশৱৰ আন এটা গুৰুত্বপূর্ণ দিশ হৈছে কল্পনাশক্তি। এই সময়ত শিশুয়ে বাস্তৱ আৰু কল্পনাৰ মাজত কোনো সীমা অনুভৱ নকৰে। তেওঁলোকে কাহিনী জগতত হেৰাই যায়, নিজৰ মনত নতুন নতুন কাহিনী সৃষ্টি কৰে, আৰু সৰু সৰু খেলত ডাঙৰ সুখ বিচাৰে। এই কল্পনাই তেওঁলোকৰ সৃষ্টিশীলতা বিকাশ কৰে আৰু ভৱিষ্যতৰ চিন্তাধাৰাৰ ভিত্তি গঢ়ি তোলে।
পৰিয়ালৰ মৰম আৰু যত্ন শৈশৱৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। মাক-দেউতাকৰ স্নেহ, ভাই-ভনী বা বন্ধুৰ সৈতে কটা সময়বোৰে এই পৰ্যায়ক আৰু অধিক মধুৰ কৰি তোলে। পৰিয়ালেই শিশুৰ প্ৰথম বিদ্যালয়, য’ত তেওঁ জীৱনৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে—সদাচাৰ, মৰম, আৰু সন্মানৰ মূল্য শিকে।
বিদ্যালয় জীৱনো শৈশৱৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ অংশ। বিদ্যালয়ত শিশুয়ে কেৱল পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানেই নহয়, জীৱনৰ বহুতো গুৰুত্বপূর্ণ পাঠ শিকে। শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীৰ দিশ-নির্দেশনা, বন্ধুৰ সৈতে গঢ়া বন্ধুত্ব, আৰু বিভিন্ন কাৰ্যকলাপে তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব বিকাশত সহায় কৰে। এইবোৰ অভিজ্ঞতাই শৈশৱক এক সোনালী সময় হিচাপে গঢ়ি তোলে।
কিন্তু শৈশৱৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে ইয়াৰ নিৰ্দোষতা। এই সময়ত শিশুয়ে কপটতা, স্বাৰ্থ বা জটিলতাৰ পৰা দূৰত থাকে। তেওঁলোকৰ হাঁহি সঁচা, কান্দোনো সঁচা, আৰু ভালপোৱাও সঁচা। এই সঁচা অনুভৱবোৰেই শৈশৱক জীৱনৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ অধ্যায় কৰি তোলে।
সময়ৰ সোঁতে শৈশৱ ধীৰে ধীৰে দূৰত গুচি যায়। জীৱনৰ দায়িত্ব, চিন্তা আৰু ব্যস্ততাই এই সেউজীয়া দিনবোৰক পিছত এৰি যায়। কিন্তু শৈশৱৰ স্মৃতিসমূহ সদায়ে মানুহৰ মনত অম্লান হৈ থাকে। এই স্মৃতিবোৰেই কেতিয়াবা কঠিন সময়ত মানুহক শক্তি দিয়ে আৰু মুখত হাঁহি আনিবলৈ সহায় কৰে।
শৈশৱ হৈছে জীৱনৰ সেই অধ্যায় য’ত মানুহে সঁচাকৈয়ে জীৱন উপভোগ কৰে। ইয়াৰ নিৰ্দোষতা, সৰলতা আৰু আনন্দই জীৱনৰ আন সকলো পৰ্যায়ৰ পৰা ইয়াক পৃথক কৰি তোলে। যদিও এই সময় পুনৰ ঘূৰি নাহে, তথাপিও ইয়াৰ স্মৃতি আৰু প্ৰভাৱ মানুহৰ জীৱনত সদায়ে জীয়াই থাকে।
সেয়ে, শৈশৱক কেৱল এটা সময় হিচাপে নহয়, জীৱনৰ এক অমূল্য ধন হিচাপে মানি লোৱা উচিত—যি আমাৰ হৃদয়ত সদায়ে সেউজীয়া হৈ থাকে।শৈশৱৰ এই নিৰ্দোষ আৰু সেউজীয়া সময়খিনি কেৱল মধুৰ স্মৃতিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়; ই মানুহৰ ভৱিষ্যৎ জীৱনৰো এক গুৰুত্বপূর্ণ ভিত্তি। এই পৰ্যায়তেই এজন মানুহৰ চিন্তাধাৰা, মূল্যবোধ আৰু স্বভাৱ গঢ় লৈ উঠে। এজন শিশুৱে যি পৰিৱেশত ডাঙৰ হয়, যি শিক্ষা পায়, আৰু যি অভিজ্ঞতা সংগ্ৰহ কৰে, সেইবোৰেই তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ মূল গঠন কৰে।
শৈশৱত শিকা সৰু সৰু শিক্ষা জীৱনত বহুত ডাঙৰ অৰ্থ বহন কৰে। “সত্য কথা কোৱা”, “অন্যক সন্মান কৰা”, “ভুল কৰিলে ক্ষমা বিচৰা”—এইবোৰ সৰল শিক্ষা যদিও, এইবোৰেই এজন মানুহক সুন্দৰ মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলে। সেয়ে, শৈশৱৰ শিক্ষা কেৱল পাঠ্যপুথিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়; ই হৈছে জীৱনৰ বাস্তৱ শিক্ষা।
আনহাতে, শৈশৱৰ দুখ-কষ্টবোৰো সম্পূৰ্ণভাৱে উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি। সকলো শিশুৱে একে ধৰণৰ সুখী শৈশৱ নাপায়। কিছুমান শিশুৱে দাৰিদ্ৰ্য, অবহেলা, বা পৰিস্থিতিৰ বাবে শৈশৱৰ আনন্দৰ পৰা বঞ্চিত হয়। এই বাস্তৱতাই আমাক সোঁৱৰায় যে শৈশৱক সুৰক্ষিত আৰু আনন্দময় কৰি তোলাটো সমাজৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ দায়িত্ব। প্ৰতিটো শিশুৱে যেন নিৰাপদ, শিক্ষিত আৰু সুখী শৈশৱ লাভ কৰে, তাৰ বাবে সকলোৰে একেলগে চেষ্টা কৰা উচিত।
বৰ্তমান যুগত শৈশৱৰ ৰূপো কিছু সলনি হৈছে। আগতে শিশুসকলে মাটিৰ খেল, প্ৰকৃতিৰ মাজত দৌৰি ফুৰা, আৰু বন্ধুৰ সৈতে সজীৱ সময় কটোৱা অভ্যাস আছিল। কিন্তু এতিয়া মোবাইল ফোন, ভিডিঅ’ গেম, আৰু ডিজিটেল জগতৰ প্ৰভাৱে শৈশৱৰ স্বাভাৱিক আনন্দ কিছু পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিছে। যদিও প্ৰযুক্তিৰ নিজস্ব উপকাৰিতা আছে, তথাপিও শিশুৰ স্বাভাৱিক বিকাশৰ বাবে বাস্তৱ জগতৰ অভিজ্ঞতা অতি প্ৰয়োজনীয়।
এইক্ষেত্ৰত মাক-দেউতাক আৰু সমাজৰ ভূমিকা অতি গুৰুত্বপূর্ণ। শিশুসকলক সঠিক দিশ দেখুওৱা, তেওঁলোকৰ কল্পনাশক্তিক উৎসাহিত কৰা, আৰু তেওঁলোকক প্ৰকৃতি আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখাটো অতি প্ৰয়োজন। এইদৰে শৈশৱৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু নিৰ্দোষতা অটুট ৰাখিব পাৰি।
শৈশৱ হৈছে জীৱনৰ এটা এনেকুৱা সময়, য’ত সৰু সৰু কথাতেই ডাঙৰ সুখ বিচাৰি পোৱা যায়। বৰ্তমানৰ ব্যস্ত আৰু জটিল জীৱনত এই গুণবোৰ বহু সময়ত হেৰুৱা দেখা যায়। সেয়ে, শৈশৱৰ স্মৃতিবোৰ কেৱল অতীতৰ কথা নহয়; ই হৈছে জীৱনৰ এক শিক্ষাও—কেনেকৈ সৰলভাৱে সুখী হৈ থাকিব পাৰি।
শৈশৱ কেৱল এটা পৰ্যায় নহয়; ই হৈছে জীৱনৰ আটাইতকৈ মূল্যবান আৰু পৱিত্ৰ সময়। ইয়াৰ নিৰ্দোষতা, শিক্ষা আৰু অভিজ্ঞতাই মানুহৰ সম্পূৰ্ণ জীৱনত প্ৰভাৱ পেলায়। সেয়ে, শৈশৱক সংৰক্ষণ কৰা, আৰু ইয়াক সৰ্বোত্তম ৰূপত উপভোগ কৰিবলৈ সুযোগ দিয়া আমাৰ সকলোৰে দায়িত্ব।