ব’হাগ বিহু: উৎসৱৰ মাজত লুকাই থকা দৰ্শন আৰু জীৱনৰ অৰ্থ
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
অসমৰ হৃদয়ৰ সৈতে অটুটভাৱে জড়িত ব’হাগ বিহু কেৱল এটি উৎসৱ নহয়—ই হৈছে জীৱনৰ এক গভীৰ দৰ্শন, মানুহৰ আশা-আকাংক্ষা, প্ৰকৃতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক আৰু নতুন আৰম্ভণিৰ এক উজ্জ্বল প্ৰতীক। প্ৰতিবছৰ ব’হাগ মাহ আহিলেই যেন সমগ্ৰ অসম নতুন ৰূপে সজীৱ হৈ উঠে। গছ-গছনিৰ কুঁহিপাত, পক্ষীৰ মাত, মাটিৰ সুবাশ—এই সকলোবোৰে মানুহৰ মনত এক নতুন জীৱনৰ অনুভূতি জগাই তোলে। এই উৎসৱৰ মাজতেই লুকাই থাকে জীৱনৰ অৰ্থ বুজিবলৈ সহায় কৰা কিছুমান গভীৰ সত্য।
প্ৰথমতে, ব’হাগ বিহু হৈছে নতুন আৰম্ভণিৰ দৰ্শন। ই অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ সূচনা কৰে, যি মানুহক পুৰণি দুখ-দুৰ্দশা পাহৰি নতুন আশা আৰু সপোনেৰে আগবাঢ়িবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। জীৱনত যিমানেই বাধা-বিঘিনি আহক, ব’হাগ বিহুৱে শিকাই—প্ৰতিটো শেষৰ পাছতেই এটা নতুন আৰম্ভণি থাকে। এই দৰ্শনে মানুহক ইতিবাচক চিন্তাধাৰা গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰু আগলৈ চাই থাকিবলৈ সাহস দিয়ে।
দ্বিতীয়তে, এই উৎসৱে মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ অখণ্ড সম্পৰ্ক প্ৰকাশ কৰে। ব’হাগ বিহুৰ সময়ত কৃষকৰ বাবে নতুন বছৰৰ আৰম্ভণি হয়। মাটি, গৰু, ধান—এইবোৰৰ সৈতে জড়িত সকলো আচাৰ-অনুষ্ঠানে মানুহক প্ৰকৃতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতাৰ কথা স্মৰণ কৰায়। গৰু বিহুত গৰু ধোৱা, সজোৱা, সিহঁতক সন্মান জনোৱা—এইবোৰে দেখুৱায় যে জীৱনত প্ৰকৃতি আৰু জীৱ-জন্তুৰ সৈতে সন্মিলিত সহাৱস্থান কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ। এইটো হৈছে এক প্ৰকৃতি-প্ৰেমৰ দৰ্শন, যি আধুনিক যুগতো অতি প্ৰাসংগিক।
তৃতীয়তে, ব’হাগ বিহু হৈছে সমাজ আৰু একতাৰ উৎসৱ। এই সময়ত মানুহে সকলো ভেদাভেদ পাহৰি একেলগে আনন্দ কৰে। ধনী-দুখীয়া, জাতি-ধৰ্মৰ পাৰ্থক্য নথকা এক সামাজিক পৰিবেশ গঢ়ি উঠে। বিহু নৃত্য, ঢোল-পেঁপাৰ সুৰ, গামোচাৰ আদান-প্ৰদান—এই সকলোবোৰে মানুহৰ মাজত স্নেহ, মৰম আৰু সম্প্ৰীতি বৃদ্ধি কৰে। ই আমাক শিকায় যে জীৱনৰ সঁচা সুখ একেলগে থকাৰ মাজতেই লুকাই থাকে।
চতুৰ্থতে, ব’হাগ বিহুৰ মাজত লুকাই আছে প্ৰেম আৰু অনুভৱৰ গভীৰতা। বিহু গীতবোৰত প্ৰকাশ পায় প্ৰেম, আশা, অপেক্ষা আৰু জীৱনৰ সৰু-সৰু সুখ-দুখৰ কথা। এই গীতবোৰ কেৱল বিনোদন নহয়; ই মানুহৰ হৃদয়ৰ ভাষা। প্ৰেমৰ এই সহজ আৰু স্বাভাৱিক প্ৰকাশে দেখুৱায় যে জীৱনৰ সৌন্দৰ্য অনুভৱ আৰু অনুভূতিৰ মাজতেই নিহিত।
তাৰোপৰি, ব’হাগ বিহুৱে শিকায় সৰল জীৱনৰ মূল্য। আধুনিক জীৱনৰ দৌৰত মানুহে প্ৰায়ে সুখৰ সঁচা অৰ্থ পাহৰি যায়। কিন্তু ব’হাগ বিহুৰ সময়ত গাঁওৰ পৰিবেশ, ঘৰৰ বনোৱা পিঠা-পনা, পৰিয়ালৰ সৈতে কটোৱা সময়—এই সকলোবোৰে দেখুৱায় যে সুখ বস্তুগত সম্পদত নহয়, বৰঞ্চ সৰল আৰু আন্তৰিক মুহূৰ্তবোৰতেই থাকে।
ব’হাগ বিহু হৈছে আত্ম-চিন্তা আৰু নবীকৰণৰ এক সুযোগ। এই সময়ত মানুহে নিজৰ জীৱনটো পুনৰ বিবেচনা কৰিব পাৰে—কি হেৰুৱালে, কি লাভ কৰিলে, আৰু আগলৈ কেনেকৈ আগবাঢ়িব লাগে। ই যেন এক আত্ম-প্ৰশ্নৰ সময়, য’ত মানুহে নিজৰ অস্তিত্ব আৰু জীৱনৰ উদ্দেশ্য বিচাৰি পায়।
ব’হাগ বিহু কেৱল আনন্দ-উল্লাসৰ উৎসৱ নহয়; ই জীৱনৰ গভীৰ দৰ্শন বহন কৰা এক মহান সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা। ইয়াত নতুন আৰম্ভণি, প্ৰকৃতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক, সমাজৰ একতা, প্ৰেমৰ প্ৰকাশ আৰু সৰল জীৱনৰ মূল্য—এই সকলোবোৰ একেলগে মিলি জীৱনৰ সঁচা অৰ্থ বুজাই। সেয়েহে, ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰাটো মানে কেৱল উৎসৱ উপভোগ কৰা নহয়, বৰঞ্চ জীৱনক নতুন দৃষ্টিৰে চোৱাৰ এক সুযোগ লাভ কৰা।
ব’হাগ বিহুৰ গভীৰতালৈ যদি আমি আৰু অলপ সোমাওঁ, তেতিয়া বুজা যায় যে এই উৎসৱে কেৱল বাহ্যিক আনন্দেই নিদিয়ে, ই মানুহৰ অন্তৰ্জগতত এক বিশেষ পৰিৱর্তন আনে। জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশ—আত্মিক, সামাজিক, মানসিক—এই সকলোবোৰক ই স্পৰ্শ কৰে।
ব’হাগ বিহুৰ মাজত লুকাই আছে সময়ৰ প্ৰবাহ বুজাৰ দৰ্শন। ব’হাগ মানেই বসন্ত, আৰু বসন্ত মানেই পুনৰ্জন্ম। গছ-গছনিয়ে পুৰণি পাত পেলাই নতুন কুঁহি মেলে, যেনেকৈ মানুহেও পুৰণি কষ্ট, ব্যৰ্থতা আৰু ভুলবোৰ এৰি নতুনভাৱে আগবাঢ়িব লাগে। এই দৰ্শনে আমাক শিকায় যে পৰিৱর্তন জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক অংশ। যি মানুহে এই পৰিৱর্তনক স্বীকাৰ কৰে, সিয়েই জীৱনত আগবাঢ়ি যায়।
তাৰোপৰি, ব’হাগ বিহুৱে শিকায় কৃতজ্ঞতাৰ অনুভৱ। কৃষিজীৱী সমাজত এই সময়ত মাটিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মানুহে জীৱিকা চলায়। সেয়েহে মাটিক, গৰু, আৰু প্ৰকৃতিক ধন্যবাদ জনোৱাৰ এটা গভীৰ অৰ্থ আছে। গৰু বিহুৰ আচাৰবোৰ কেৱল পৰম্পৰা নহয়, ই এক কৃতজ্ঞতাৰ প্ৰকাশ। আজিৰ যুগত যেতিয়া মানুহে প্ৰায়ে নিজৰ সুবিধাবোৰ স্বাভাৱিক বুলি ধৰে, তেতিয়া ব’হাগ বিহুৱে আমাক স্মৰণ কৰায়—যি পাইছোঁ, তাৰ বাবে কৃতজ্ঞ হোৱা অতি প্ৰয়োজনীয়।
ইয়াৰ লগতে, এই উৎসৱে স্বাধীনতা আৰু আনন্দৰ দৰ্শনো আগবঢ়ায়। বিহু নৃত্য আৰু গীতত যি স্বতঃস্ফূৰ্ততা দেখা যায়, সেয়া মানুহৰ অন্তৰৰ মুক্ত প্ৰকাশ। এইবোৰত কোনো কঠোৰ নিয়ম নাই—ই সম্পূৰ্ণ হৃদয়ৰ অনুভৱৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। জীৱনত কেতিয়াবা নিয়ম-শৃংখলাৰ মাজতো নিজৰ সৃষ্টিশীলতা আৰু আনন্দক জীয়াই ৰাখিব লাগে—এইটোও ব’হাগ বিহুৱে শিকায়।
আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ’ল পৰিচয় আৰু সংস্কৃতিৰ সুৰক্ষা। বিশ্বায়নৰ যুগত বহুতো স্থানীয় সংস্কৃতি হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। কিন্তু ব’হাগ বিহু আজিও অসমীয়াৰ পৰিচয়ক অটুটভাৱে ৰাখিছে। গামোচা, মেখেলা-চাদৰ, ঢোল-পেঁপাৰ সুৰ—এই সকলোবোৰে এটা জাতিৰ আত্মাক জীয়াই ৰাখে। এইটো আমাক বুজায় যে নিজৰ মূলৰ সৈতে সংযোগ নাথাকিলে মানুহ সম্পূৰ্ণ নহয়।
তাৰোপৰি, ব’হাগ বিহুৰ মাজত দেখা যায় সহনশীলতা আৰু ধৈৰ্যৰ শিক্ষা। কৃষকৰ জীৱনত সকলো বস্তু সময়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে—বৰষুণ, মাটিৰ অৱস্থা, প্ৰকৃতিৰ অনুকূলতা। সেয়েহে তেওঁলোকে অপেক্ষা কৰিব জানে। এই অপেক্ষাৰ মাজতেই আছে ধৈৰ্য। আজিৰ দ্ৰুত গতিৰ জীৱনত এই শিক্ষা অতি মূল্যবান।
ইয়াৰ উপৰিও, ব’হাগ বিহুৱে মানুহক শিকায় আত্ম-প্ৰকাশৰ গুৰুত্ব। বিহু গীত আৰু নৃত্যত মানুহে নিজৰ অনুভৱ, চিন্তা আৰু সপোন প্ৰকাশ কৰে। কেতিয়াবা যি কথা মুখেৰে ক’ব নোৱাৰি, সেয়া গীত আৰু নৃত্যৰ মাজেৰে সহজে প্ৰকাশ পায়। এইটো দেখুৱায় যে মানুহৰ বাবে নিজৰ অনুভৱ প্ৰকাশ কৰাটো মানসিক স্বাস্থ্যের বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়।
আৰু এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দৰ্শন হ’ল সম্পৰ্কৰ মৰম আৰু মানৱীয়তা। ব’হাগ বিহুৰ সময়ত মানুহে জ্যেষ্ঠসকলৰ পৰা আশীৰ্বাদ লয়, সমবয়সীয়াসকলৰ সৈতে আনন্দ কৰে, আৰু কনিষ্ঠসকলক মৰম দিয়ে। এই আদান-প্ৰদানে মানুহৰ মাজত বিশ্বাস আৰু স্নেহৰ বন্ধন শক্তিশালী কৰে। জীৱনত ধন-সম্পদতকৈ এই সম্পৰ্কবোৰেই অধিক মূল্যবান।
ব’হাগ বিহুৱে এক গভীৰ সত্য শিকায়—জীৱন এক উৎসৱ। যদি আমি মনৰ পৰা অনুভৱ কৰিব পাৰো, তেন্তে প্ৰতিটো দিনেই ব’হাগ বিহুৰ দৰে হৈ পৰিব পাৰে। সুখ, দুখ, আশা, হতাশা—এই সকলোবোৰ মিলিয়েই জীৱন। ব’হাগ বিহুৱে আমাক শিকায় এই সকলো অনুভৱক স্বীকাৰ কৰি জীৱনক পূৰ্ণতাৰে জীয়াই থাকিবলৈ।
এইদৰে, ব’হাগ বিহু হৈছে এক বহুমাত্ৰিক দৰ্শন, য’ত জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। ই কেৱল উৎসৱ নহয়—ই এক জীৱনবোধ, এক চিন্তাধাৰা, এক পথপ্ৰদৰ্শক। যেতিয়া আমি ব’হাগ বিহুক কেৱল আনন্দৰ উৎসৱ হিচাপে নহয়, বৰঞ্চ এক গভীৰ জীৱনৰ পাঠ হিচাপে গ্ৰহণ কৰোঁ, তেতিয়া আমি জীৱনৰ সঁচা অৰ্থ বুজিবলৈ সক্ষম হওঁ।
সেয়েহে, ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰাটো মানে কেৱল নাচ-গান কৰা নহয়; ই হৈছে নিজৰ অন্তৰক চোৱা, নিজৰ জীৱনক বুজা, আৰু নতুন আশা-আকাংক্ষাৰে আগবাঢ়ি যোৱাৰ এক অনন্য সুযোগ।