ব’হাগ বিহু আৰু প্ৰবাসী অসমীয়া: দূৰত থাকিও হৃদয়ৰ সংযোগ
জীৱনজ্যোতি গগৈ
স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিক
গোলাঘাট
ব’হাগ বিহু অসমৰ আটাইতকৈ প্ৰাণময়, উচ্ছল আৰু হৃদয়স্পৰ্শী উৎসৱ। এই উৎসৱ কেৱল নতুন বছৰৰ আৰম্ভণি নহয়, ই এক সাংস্কৃতিক পৰিচয়, এক অনুভূতি, এক জীৱনধাৰা। অসমৰ মাটিত জন্ম লোৱা প্ৰতিজন মানুহৰ বাবে ব’হাগ বিহু মানে শৈশৱৰ স্মৃতি, পৰিয়ালৰ উষ্ণতা, গাঁওখনৰ পথাৰ, ঢোল-পেঁপাৰ সুৰ আৰু মানুহৰ মিলনৰ আনন্দ। কিন্তু আজিৰ সময়ত বহু অসমীয়া বিভিন্ন কাৰণত নিজৰ জন্মভূমিৰ পৰা দূৰত বাস কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে—কেতিয়াবা শিক্ষাৰ বাবে, কেতিয়াবা চাকৰিৰ সন্ধানত, বা উন্নত জীৱনৰ আশা লৈ। এইবোৰ মানুহকেই “প্ৰবাসী অসমীয়া” বুলি কোৱা হয়। তেওঁলোকৰ বাবে ব’হাগ বিহু কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই এক গভীৰ আৱেগ, এক অন্তৰঙ্গ টান, যি তেওঁলোকক দূৰত থাকিও নিজৰ মূলৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখে।
প্ৰবাসত থাকি ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰাটো সহজ নহয়। অসমৰ দৰে গাঁওৰ পৰিৱেশ, খোলা আকাশৰ তলত বিহু নাচ, গৰু বিহুৰ সজীৱ দৃশ্য, জেতুকাৰ সুবাস—এইবোৰ সঁচাকৈয়ে পুনৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা সম্ভৱ নহয়। তথাপিও প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ মনত এই উৎসৱৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমে তেওঁলোকক নতুন উপায় বিচাৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে। সৰু সৰু সমিতি গঠন কৰি, পাৰ্ক বা হল ভাড়া লৈ, তেওঁলোকে একেলগে বিহু উদযাপন কৰে। ঢোল, পেঁপা, গগনা—এই সকলো বাদ্যযন্ত্ৰ হয়তো সকলো সময়তে নাথাকে, কিন্তু হৃদয়ত থকা সুৰে সেই অভাৱ পূৰণ কৰে।
প্ৰবাসী সমাজত ব’হাগ বিহু উদযাপন মানে কেৱল আনন্দ কৰা নহয়; ই এক প্ৰচেষ্টা—নিজৰ সংস্কৃতি, ভাষা আৰু পৰম্পৰাক জীৱন্ত কৰি ৰখাৰ প্ৰচেষ্টা। বিশেষকৈ নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে, যিসকল বিদেশত জন্ম বা ডাঙৰ হৈছে, তেওঁলোকৰ বাবে এই উৎসৱ এক শিক্ষাৰ মাধ্যম। তেওঁলোকে এই সময়ত অসমীয়া ভাষা, নৃত্য, গীত, খাদ্য আৰু পৰম্পৰা শিকে। এইদৰে ব’হাগ বিহু প্ৰবাসত থকা অসমীয়া সমাজৰ বাবে এক সাংস্কৃতিক বিদ্যালয় হিচাপে কাম কৰে।
ব’হাগ বিহুৰ এটা বিশেষ দিশ হৈছে মানুহৰ মাজত সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলা। প্ৰবাসত এইটো আৰু বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰে। দূৰত থাকি মানুহে বহু সময়ত একাকীত্বৰ অনুভৱ কৰে। এনে সময়ত বিহুৰ দৰে উৎসৱে তেওঁলোকক একেলগে আনে, নতুন বন্ধুত্ব গঢ়ে, আৰু পৰস্পৰৰ মাজত এক আত্মীয়তাৰ অনুভৱ সৃষ্টি কৰে। একে ভাষা, একে সংস্কৃতিৰ মানুহে একেলগে মিলি উৎসৱ পালন কৰাত এক বিশেষ আনন্দ থাকে, যি তেওঁলোকক মানসিকভাৱে শক্তি দিয়ে।
ডিজিটেল যুগত প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে ব’হাগ বিহুৰ অভিজ্ঞতা অলপ সলনি হৈছে। আগতে ঘৰলৈ ফোন কৰি শুভেচ্ছা জনোৱা সীমাবদ্ধ আছিল, কিন্তু এতিয়া ভিডিঅ’ কল, সামাজিক মাধ্যম, লাইভ অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে ঘৰখনৰ সৈতে অধিক ঘনিষ্ঠ হৈ থাকিব পাৰে। গাঁওত চলি থকা বিহুৰ অনুষ্ঠান লাইভ চাই, পৰিয়ালৰ সৈতে একে সময়তে আনন্দ ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে। এইবোৰে দূৰত্বৰ অনুভৱ অলপ কমাই দিয়ে, যদিও সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া নকৰে।
খাদ্য ব’হাগ বিহুৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। পিঠা, লাৰু, জলপান—এইবোৰ কেৱল খাদ্য নহয়, ই স্মৃতি আৰু অনুভৱৰ সৈতে জড়িত। প্ৰবাসত এইবোৰ প্ৰস্তুত কৰাটো কেতিয়াবা কঠিন হয়, কাৰণ সকলো উপাদান সহজে পোৱা নাযায়। তথাপিও বহুতে চেষ্টা কৰে নিজৰ হাতেৰে এইবোৰ বনাবলৈ, বা স্থানীয় দোকানৰ পৰা উপযুক্ত বিকল্প বিচাৰিবলৈ। এই সৰু সৰু প্ৰচেষ্টাই তেওঁলোকৰ মনত এক সন্তুষ্টি আনে আৰু ঘৰখনৰ কথা মনত পেলায়।
প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে ব’হাগ বিহু কেতিয়াবা অলপ বেদনাদায়কো হয়। উৎসৱৰ দিনত ঘৰলৈ যাব নোৱাৰা, মাক-দেউতাক, আত্মীয়-স্বজনৰ সৈতে সময় কটাব নোৱাৰা—এইবোৰে মনত এক শূন্যতা সৃষ্টি কৰে। ঢোলৰ সুৰ শুনিলে, বিহু নাচ দেখিলে, তেওঁলোকৰ মনত গাঁওখনৰ কথা, শৈশৱৰ দিনবোৰৰ কথা ভাঁহি উঠে। এই বেদনা যদিও থাকে, তথাপিও ই তেওঁলোকক নিজৰ মূলৰ সৈতে অধিক দৃঢ়ভাৱে জোৰে। ব’হাগ বিহু প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই এক মানসিক আৰু সাংস্কৃতিক আশ্ৰয়। ই তেওঁলোকক সোঁৱৰাই দিয়ে তেওঁলোক কোন, তেওঁলোকৰ মূল ক’ত, আৰু তেওঁলোকৰ পৰিচয় কি। দূৰত থাকিও এই উৎসৱে তেওঁলোকৰ হৃদয়ত এক অদৃশ্য সূতাৰে নিজৰ মাতৃভূমিৰ সৈতে সংযোগ কৰি ৰাখে। এইদৰে আগবঢ়াই ল’লে বুজা যায় যে ব’হাগ বিহু প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে কেৱল এটা স্মৃতিৰ উৎসৱ নহয়, ই এক জীৱন্ত অভিজ্ঞতা, যাক তেওঁলোকে প্ৰতিবছৰে নতুনকৈ গঢ়ি তোলে। সময়ৰ সৈতে সৈতে প্ৰবাসত বিহু উদযাপনৰ ধৰণো অধিক সংগঠিত আৰু বিস্তৃত হৈ উঠিছে। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত বসবাস কৰা অসমীয়া সকল একেলগে সংগঠন গঠন কৰি বৃহৎ পৰিসৰত বিহু উদযাপন কৰে। এইবোৰ অনুষ্ঠানত নৃত্য-গীতৰ লগতে সাংস্কৃতিক প্ৰতিযোগিতা, নাটক, ফেশ্বন শ্ব’, আৰু পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়। এইবোৰে কেৱল উৎসৱৰ আনন্দ বৃদ্ধি নকৰে, বৰঞ্চ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বহুমুখী দিশসমূহো উজাগৰ কৰে।
প্ৰবাসত ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰাৰ এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হৈছে সহযোগিতা আৰু একতাৰ মনোভাৱ। সকলোয়ে নিজৰ নিজৰ ব্যস্ত জীৱনৰ মাজতো সময় উলিয়াই এনে অনুষ্ঠান সফল কৰাৰ বাবে একেলগে কাম কৰে। কোনোবাই আয়োজনৰ দায়িত্ব লয়, কোনোবাই শিল্পী হিচাপে অংশ লয়, কোনোবাই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে। এই সমূহ প্ৰচেষ্টাৰ মাজেৰে এটা পৰিয়ালসদৃশ পৰিৱেশ সৃষ্টি হয়, যি প্ৰবাসত থকা মানুহৰ বাবে অত্যন্ত মূল্যবান। এনে পৰিৱেশে মানুহক মানসিকভাৱে সুস্থ আৰু সংযুক্ত কৰি ৰাখে।
আনহাতে, প্ৰবাসত ব’হাগ বিহু উদযাপন কৰোঁতে কিছুমান প্ৰত্যাহ্বান দেখা যায়। সময়ৰ অভাৱ, স্থানৰ সীমাবদ্ধতা, আৰু সম্পদৰ অভাৱৰ বাবে বহু সময়ত ইচ্ছামতে উৎসৱ পালন কৰা সম্ভৱ নহয়। বিশেষকৈ বিদেশত থকা মানুহৰ বাবে ছুটি লোৱা, দূৰদূৰণিৰ পৰা আহি একেলগ হোৱা—এইবোৰ সহজ নহয়। তথাপিও, এই সকলো বাধাৰ মাজতো তেওঁলোকে যি নিষ্ঠা আৰু আগ্ৰহেৰে বিহু উদযাপন কৰে, সেয়া সঁচাকৈয়ে প্ৰশংসনীয়।
প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে ব’হাগ বিহু এক প্ৰেৰণা হিচাপেও কাম কৰে। ই তেওঁলোকক নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি গৌৰৱ অনুভৱ কৰিবলৈ শিকায়। বহু সময়ত দেখা যায়, প্ৰবাসত থাকি মানুহে নিজৰ সংস্কৃতিৰ মূল্য অধিক গভীৰভাৱে বুজি পায়। যি বস্তুবোৰ নিজৰ দেশত থাকোতে সাধাৰণ যেন লাগে, দূৰত গৈ সেয়া অমূল্য হৈ উঠে। ব’হাগ বিহুৰ ক্ষেত্ৰতো একেই কথা প্ৰযোজ্য। এই উৎসৱে তেওঁলোকৰ মনত নিজৰ ভাষা, সংগীত, নৃত্য আৰু পৰম্পৰাৰ প্ৰতি এক নতুন সন্মান আৰু প্ৰেম জন্ম দিয়ে।
আৰু এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হৈছে আন্তঃসাংস্কৃতিক বিনিময়। প্ৰবাসত অনুষ্ঠিত হোৱা বিহুৰ অনুষ্ঠানত কেৱল অসমীয়া মানুহেই নহয়, অন্য ৰাজ্য বা দেশৰ মানুহেও অংশগ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সৈতে পৰিচিত হয়, বিহু নাচ শিকে, অসমীয়া খাদ্যৰ স্বাদ লয়। এইদৰে ব’হাগ বিহু এখন বৈশ্বিক মঞ্চত পৰিণত হয়, যিয়ে অসমীয়া সংস্কৃতিক বিশ্বৰ আগত আগবঢ়াই দিয়ে।
আন এটা দিশ হৈছে আশা আৰু ভৱিষ্যৎ। প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ বাবে ব’হাগ বিহু এক নতুন আৰম্ভণিৰ প্ৰতীক, যি তেওঁলোকক আগবাঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰে। জীৱনৰ সকলো ব্যস্ততা, কষ্ট আৰু দুখৰ মাজতো এই উৎসৱে এক নতুন শক্তি দিয়ে। ই সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱন যিমানেই কঠিন নহওক, আনন্দ আৰু উৎসৱৰ বাবে সদায় ঠাই থাকে।
ব’হাগ বিহু হৈছে এক অবিচ্ছেদ্য সেতু, যি প্ৰবাসী অসমীয়া সকলৰ হৃদয়ত নিজৰ মাটিৰ সৈতে এক গভীৰ আৰু অটুট সংযোগ স্থাপন কৰি ৰাখে। দূৰত থাকিলেও তেওঁলোকৰ চিন্তা, অনুভৱ আৰু সপোন সদায় নিজৰ জন্মভূমিৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে। ব’হাগ বিহু সেই সংযোগক প্ৰতিবছৰে নতুনকৈ জীয়াই তোলে, আৰু সোঁৱৰাই দিয়ে—দূৰত্বই দেহক আঁতৰ কৰিব পাৰে, কিন্তু হৃদয়ক কেতিয়াও আতৰ কৰিব নোৱাৰে।