প্ৰেমত বিফলতা আৰু আত্মহত্যা: এটা ভুল সিদ্ধান্তৰ কৰুণ পৰিণাম
জীৱনজ্যোতি গগৈ
স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিক
গোলাঘাট
যৌৱনকাল মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ স্পৰ্শকাতৰ সময়। এই সময়ছোৱাত অনুভূতি গভীৰ হয়, সপোন ডাঙৰ হয় আৰু মৰম-প্ৰেমে হৃদয় ভৰি তোলে। কিন্তু কেতিয়াবা এই প্ৰেমেই যুৱ মনক অতিমাত্ৰা আৱেগিক কৰি তোলে। প্ৰেমত বিফলতা বা প্রত্যাখ্যান পালে কিছুমানে জীৱনটোকেই অৰ্থহীন বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ ফলত কিছুমানে হঠাৎ আবেগৰ বশত এনে এটা ভুল সিদ্ধান্ত লয়, যাৰ ফলাফল অতি ভয়াবহ।
এজন যুৱকে প্ৰেমত আঘাত পাই নিজকে একেবাৰে একেলা অনুভৱ কৰে। সি ভাবে, তাৰ জীৱনত আৰু কোনো মূল্য নাই। কিন্তু সেই মুহূৰ্তত সি নাজানে—তাৰ মাক-দেউতাক, ভাই-ভনী, বন্ধু-বান্ধৱীৰ বাবে সি কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ। এটা ভুল পদক্ষেপে কেৱল এটা জীৱন নহয়, এটা সম্পূৰ্ণ পৰিয়ালৰ সুখ-শান্তি ধ্বংস কৰে। মাক-দেউতাকৰ বুকু শূন্য হৈ যায়, বন্ধু-বান্ধৱী অনুতাপত জ্বলে আৰু সমাজে এখন সম্ভাৱনাময় জীৱন হেৰুৱায়।
প্ৰেমত বিফলতা জীৱনৰ শেষ নহয়। জীৱনত প্ৰেমৰ বাহিৰেও অসংখ্য লক্ষ্য, সপোন আৰু দায়িত্ব থাকে। যি কষ্ট আজি অসহ্য যেন লাগে, সময়ৰ লগে লগে সেইটো কমি আহে। সময়ে বহু ক্ষত সাৰে। সেয়েহে আবেগৰ মুহূৰ্তত লোৱা সিদ্ধান্ত কেতিয়াও স্থায়ী সমাধান নহয়।
যুৱসমাজত মানসিক স্বাস্থ্যৰ বিষয়ে সচেতনতা অতি প্ৰয়োজনীয়। হতাশা, দুখ বা প্রত্যাখ্যানৰ অনুভূতি স্বাভাৱিক; কিন্তু সেইবোৰ নিজৰ ভিতৰত দমাই ৰখা উচিত নহয়। বিশ্বাসযোগ্য ব্যক্তি—পৰিয়াল, বন্ধু, শিক্ষক অথবা পৰামৰ্শদাতাৰ সৈতে কথা কোৱা উচিত। কথা ক’লে মনৰ বোজা পাতল হয় আৰু নতুন দিশ দেখা যায়।
জীৱন একবাৰেই পোৱা যায়। কোনো সমস্যাই জীৱনৰ মূল্যতকৈ ডাঙৰ নহয়। সেয়েহে প্ৰেমত আঘাত পোৱাৰ পিছতো নিজকে দৃঢ় কৰি আগুৱাই যাব লাগে। ব্যৰ্থতা বা বিফলতা জীৱনৰ এটা অংশ মাথোঁ, সম্পূৰ্ণ জীৱন নহয়।
আত্মহত্যা কেতিয়াও সমাধান নহয়; ই এটা স্থায়ী সিদ্ধান্ত, যি অস্থায়ী সমস্যাৰ বাবে লোৱা হয়। সেয়েহে যুৱসমাজে আবেগৰ সলনি ধৈৰ্য্য, আশা আৰু সাহস বাছি লোৱা উচিত। জীৱন অমূল্য, আৰু প্ৰতিটো জীৱন সমাজৰ বাবে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।আত্মহত্যাৰ দৰে ঘটনা সমাজৰ বাবে এক সতৰ্কবাণী স্বৰূপ। আমি বহু সময়ত লক্ষ্য কৰোঁ যে যুৱক-যুৱতীসকল বাহিৰৰ পৰা হাঁহিমুখীয়া দেখালেও ভিতৰত গভীৰ মানসিক চাপৰ মাজত জীৱন কটাই থাকে। সামাজিক মাধ্যমত দেখুওৱা “সুখী জীৱন”ৰ ছবিবোৰে আনক নিজৰ জীৱনৰ সৈতে তুলনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। ফলত আত্মসম্মান কমি যায়, নিজকে অমূল্য বুলি ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই মানসিক অৱস্থাই কেতিয়াবা বিপদজনক সিদ্ধান্তৰ দিশে ঠেলি দিয়ে।
এই ক্ষেত্ৰত পৰিয়ালৰ ভূমিকা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানের সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিব লাগে, যাতে সন্তানে নিজৰ মনৰ কথা নিঃসংকোচে ক’ব পাৰে। “ল’ৰাই কান্দিব নালাগে” বা “ইমান সৰু কথাত দুখ কৰিব নালাগে” ধৰণৰ মন্তব্যে সমস্যাটো লুকুৱাই ৰাখে, সমাধান নকৰে। যুৱ মনক বুজা, শুনা আৰু সঠিক দিশ দেখুওৱা প্ৰয়োজন।
শিক্ষা-প্ৰতিষ্ঠানতো মানসিক স্বাস্থ্য বিষয়ক আলোচনা বৃদ্ধি কৰিব লাগে। পৰামৰ্শদাতা (counsellor)ৰ সুবিধা থাকিলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজৰ সমস্যা সহজে ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে। বন্ধু-বান্ধৱীসকলেও সচেতন হ’ব লাগে—কোনোবাই অস্বাভাৱিক নীৰৱতা, অতিমাত্ৰা হতাশা বা সম্পৰ্ক বিচ্ছিন্ন কৰাৰ লক্ষণ দেখুৱালে তাক অবহেলা নকৰি সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব লাগে।
এজন যুৱকৰ মৃত্যু কেৱল এটা সংখ্যা নহয়; সেয়া এখন পৰিয়ালৰ অপূৰণীয় ক্ষতি, এখন সমাজৰ সম্ভাৱনাৰ ক্ষয়। যি সপোনবোৰ সি দেখা কৰিছিল, সেয়াবোৰ এক মুহূৰ্ততে নিঃশেষ হৈ যায়। কিন্তু যদি সেই সময়ত সি কিবা এটা সঠিক সহায় পালে, হয়তো কাহিনীটো বেলেগ হ’ব পাৰিলেহেঁতেন।
সেয়েহে আমি সকলোৱে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব—অস্থায়ী কষ্টৰ বাবে স্থায়ী সিদ্ধান্ত ল’ব নালাগে। প্ৰেমত আঘাত পোৱা জীৱনৰ এটা অধ্যায় মাথোঁ, সম্পূৰ্ণ কিতাপ নহয়। জীৱনত বহু নতুন সুযোগ, নতুন সম্পৰ্ক আৰু নতুন আনন্দ অপেক্ষা কৰি থাকে।
যদি কেতিয়াবা মনত গভীৰ দুখ বা হতাশা আহে, তেন্তে নিঃশব্দে সহিব নালাগে। বিশ্বাসযোগ্য ব্যক্তি, শিক্ষক, আত্মীয় বা সহায়ক সংস্থাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰা উচিত। কথা কোৱাটোই বহু সময়ত প্ৰথম আৰু সৰ্বাধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ। সমাজত আজিও আত্মহত্যাৰ বিষয়টো লৈ কথা ক’বলৈ লাজ পোৱা হয়। বহু পৰিয়ালে এই বিষয়টো গোপনে ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰে, ফলত মূল সমস্যাবোৰ আলোচনা নহয়। কিন্তু নীৰৱতা কেতিয়াও সমাধান নহয়। যেতিয়া আমি এই বিষয়টো খোলাখুলিকৈ আলোচনা কৰোঁ, তেতিয়াহে সচেতনতা বৃদ্ধি পায় আৰু বহু জীৱন ৰক্ষা কৰিব পৰা যায়।
যুৱ প্ৰজন্মক শিকাব লাগিব যে প্রত্যাখ্যান বা বিফলতা মানেই অপমান নহয়। প্ৰেম দুজন মানুহৰ অনুভূতি; যদি এজন আঁতৰি যায়, তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আনজনৰ কোনো মূল্য নাই। নিজৰ আত্মসম্মান আৰু আত্মবিশ্বাস ৰক্ষা কৰাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। জীৱনত এনে বহু মানুহ লগ পাব যিয়ে হয়তো বুজিব নোৱাৰিব, কিন্তু তাৰ মানে এইটো নহয় যে পৃথিৱীত আপোনাৰ বাবে কোনো স্থান নাই।
ইয়াৰ উপৰি, জীৱনৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য স্পষ্ট থাকিলে মনোযোগ বেলেগ দিশত নিব পাৰি। খেল-ধূলা, সংগীত, সাহিত্য, সামাজিক কাম-কাজ—এইবোৰে মনক সজীৱ কৰি ৰাখে। দুখৰ সময়ত এই ধৰণৰ সৃষ্টিশীল কাম-কাজে মনোবল বৃদ্ধি কৰে আৰু নেতিবাচক চিন্তাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে।
আমি প্ৰত্যেকে নিজৰ চাৰিওফালে থকা মানুহবোৰৰ প্ৰতি অধিক সংবেদনশীল হ’ব লাগিব। কেতিয়াবা এটা সৰু ফোনকল, এটা সান্ত্বনাৰ বাক্য বা এটা আন্তৰিক আলিঙ্গনেও কোনো এজনৰ জীৱনত ডাঙৰ পৰিবৰ্তন আনিব পাৰে। “তই অকল নাই মই তোৰ লগত আছোঁ”—এইটো অনুভৱ কৰোৱাটোই আটাইতকৈ ডাঙৰ সহায়।প্ৰেম জীৱনৰ এটা সুন্দৰ অংশ, কিন্তু ই জীৱনৰ একমাত্ৰ অৰ্থ নহয়। হতাশা বা দুখ আহিবই, কিন্তু সেইবোৰ সামৰি আগুৱাই যোৱাটোই সাহস। আত্মহত্যা কেতিয়াও সমস্যাৰ সমাধান নহয়; ই কেৱল সমস্যা বাঢ়াই দিয়ে। সেয়েহে আমি জীৱনৰ পক্ষত ধৰিব লাগিব, আশা আৰু সাহসক আঁকোৱালি ল’ব লাগিব।
জীৱন অমূল্য—আৰু প্ৰতিটো জীৱনেই পৃথিৱীৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ।