প্ৰেমত কেতিয়াও নিজকে হেৰুৱাব নালাগে; সন্মানেই সত্যৰ শক্তি
কানুপ্ৰিয়া ডেকা
স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অসমীয়া বিভাগ
বৰপেটা, হাউলী
প্ৰেম, যিটো শব্দৰাজী, অনুভৱৰ গভীৰতা আৰু জীৱনৰ সৌন্দৰ্য্যৰ এক অসীম শক্তি বহন কৰে। সকলোতে যে প্ৰেমে জীৱনলৈ আনন্দ আনে, সেইটো সঁচা। কিন্তু বহু সময়তে দেখা যায়, মানুহ প্ৰেমৰ বাবে নিজৰ সন্মান, আত্মসম্মান আৰু স্বাভিমান হেৰুৱাই দিয়ে। এইবোৰ ঘটনা প্ৰায়েই হৃদয়ক আঘাত কৰে আৰু সম্পর্কৰ ভিতৰতে বিষাদৰ সৃষ্টি কৰে। সঁচা প্ৰেম কেতিয়াও নিজকে হেৰুৱাবলৈ নিদিয়ে; ই সদায় আত্মসম্মান আৰু পৰস্পৰৰ সন্মানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।
প্ৰথমতে, প্ৰেমৰ সংজ্ঞা আৰু মানৱ জীৱনত ইয়াৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত চকু দিবলৈ হব। প্ৰেম মানে মাথোঁ আকর্ষণ, স্নেহ বা ৰোমান্টিক অনুভৱ নহয়। ই মানসিক সম্পৰ্ক, সহানুভূতি, বিশ্বাস, আৰু আত্মবিশ্বাসৰ সমন্বয়। যেতিয়া প্ৰেম যেতিয়া সচা হয়, তেতিয়া ই দুয়ো পক্ষৰ আত্মসম্মানক সন্মান দিয়ে। কিন্তু প্ৰায়েই দেখা যায়, কোনোবাই প্ৰেমৰ বাবে নিজৰ চিন্তা, মানসিক শান্তি বা গৰ্ব হেৰুৱাই দিয়ে। এই ঘটনাই প্ৰেমক বিষাক্ত কৰে আৰু সম্পর্কৰ ভিতৰত দ্বন্দ্বৰ জন্ম দিয়ে।
সঁচা প্ৰেমৰ মূল শক্তি হৈছে সন্মান। সন্মানৰ অৰ্থ মাথোঁ সামাজিক পৰিচয় নহয়; ই অন্তৰংগ, আত্মিক আৰু মানসিক সন্মানকো ধৰে। যেতিয়া দুয়ো ব্যক্তি পৰস্পৰৰ সন্মান ৰাখি প্রেম কৰে, তেতিয়া সম্পর্ক শক্তিশালী হয়। যি প্ৰেমত এই সন্মান নাথাকে, সেই প্ৰেম আকৌ অস্থিৰ, অনিশ্চিত আৰু বিষাদৰ মাজত হেৰাই যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে, যিসকলে নিজৰ আত্মসম্মান হেৰুৱাই পাৰে, তেওঁলোকে সহজে মনোবল হেৰুৱায় আৰু নিজৰ মৰমক নিখুঁত ৰূপে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে।
অধিকাংশ সময়তে মানুহ প্রায় ভুলধাৰণাত পৰে যে, প্ৰেমৰ বাবে সকলো কৰিব পাৰি। কিন্তু প্ৰেমৰ অৰ্থ যি ধৰণৰ কৃতিত্ব আৰু আত্মত্যাগ প্ৰয়োজন, সেইটো সীমাৰ ভিতৰত থকা উচিত। নিজক হেৰুৱাই যোৱা প্ৰেম মানেই আত্ম-অহংকাৰ, আত্ম-সম্মান আৰু নিজ জীৱনৰ মূল্য হেৰুৱা। সেয়া কোনোবাই নিজৰ মৰমক সঠিকভাৱে প্ৰতিফলিত কৰিব নোৱাৰে। তাই, প্ৰেমৰ শক্তি পূৰ্ণ ৰূপে অনুভৱ কৰিবলৈ আৰু সম্পর্ক স্থায়ী কৰিবলৈ আত্মসম্মানক সন্মান দিয়া অত্যন্ত প্ৰয়োজন।
যি প্ৰেমত সন্মান থাকে, সেই প্ৰেমৰ ভিতৰত দুয়ো ব্যক্তি সমানভাৱে আনন্দিত, সমানভাৱে মৰম অনুভৱ কৰে, আৰু নিজৰ চিন্তা, মতামত আৰু মানসিকতা নিৰ্দ্বিধায় প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত আত্মসম্মানৰ শক্তি প্ৰেমক শক্তিশালী কৰে। সঁচা প্ৰেম মানেই সমৰ্থন, সহানুভূতি আৰু পৰস্পৰৰ মূল্যায়ন। সন্মানবিহীন প্ৰেম অৱশেষত হতাশা আৰু বিষাদৰ সৃষ্টি কৰে।
সঁচা উদাহৰণবোৰ আমাৰ সমাজত দেখা যায়। বহু সময়তে, কিছুমান প্রেমিক-প্ৰেমিকাই নিজৰ মৰমৰ বাবে সামাজিক বিধি, বন্ধুৰ মতামত অথবা পৰিয়ালৰ চিন্তাক উপেক্ষা কৰে। এইবোৰ আচৰণে সৰু সময়ৰ বাবে আনন্দ আনে, কিন্তু দীঘলীয়া সময়ত এইবোৰ সম্পর্কক ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰে। এইক্ষেত্ৰত, যদি তেওঁলোকে সন্মানৰ ভিত্তিত প্ৰেম কৰে, তেন্তে কোনো মানসিক আঘাত নহয়, পৰস্পৰৰ মনোবল আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বৃদ্ধি হ’ব।
সন্মান আৰু আত্মসম্মানৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত ধৰ্মীয় আৰু দাৰ্শনিক দৃষ্টিভংগীয়েও গুৰুত্ব দিয়ে। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দৃষ্টিত, মানসিক শান্তি আৰু আত্মসম্মান বজাই ৰাখাটো জীৱনৰ মূল উদ্দেশ্য। যিকোনো অনুভৱ, স্নেহ বা প্ৰেমৰ ক্ষেত্ৰতো ই গুৰুত্বপূর্ণ। অনুৰূপে, পশ্চিমা দাৰ্শনিকেও কয় যে, প্ৰেম মানেই নিজৰ সত্তা সজাগ ৰাখি পৰস্পৰৰ মৰ্যাদা দিয়া। সেয়া নহলে, প্ৰেম মাত্ৰ আবেগৰ কেলেংকাৰি হৈ পৰে।
আধুনিক সময়ত, বিশেষকৈ টিনেজ আৰু যুৱক-যুৱতীৰ মাজত প্ৰেমৰ বাবে নিজৰ মূল্য হেৰুৱোৱাৰ ঘটনা যথেষ্ট দেখা যায়। সামাজিক মাধ্যম, চিন্তাধাৰা, আৰু বন্ধুৰ প্ৰভাৱৰ বাবে বহু সময়তে মানুহে নিজৰ মৰম, সন্মান আৰু সীমা হেৰুৱাই দিয়ে। এই পৰিস্থিতিত, প্ৰেমৰ প্ৰকৃত শক্তি আৰু গুৰুত্বক সজাগ কৰি ধৰাটো বিশেষ প্ৰয়োজন।
প্ৰেম আৰু সন্মানৰ সমন্বয়ে, দুয়ো পক্ষৰ ব্যক্তিত্ব বৃদ্ধি পায়। যেতিয়া প্ৰেমত আত্মসম্মান থাকে, তেতিয়া দুয়ো ব্যক্তিৰ মানসিক শান্তি, আনন্দ, আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পায়। তেওঁলোকে পৰস্পৰৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰে, সমালোচনাক নিৰ্বাচিতভাবে গ্ৰহণ কৰে, আৰু নিজৰ মৰমক সঠিকভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰে। এই ক্ষেত্ৰত দেখা যায়, সন্মানেই প্ৰেমৰ শক্তি।
সঁচা প্ৰেম মানেই নিজৰ মৰমক সন্মান দিয়া, নিজৰ অনুভৱৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখা, আৰু অন্যজনৰ অনুভৱক সন্মান কৰা। এই প্ৰেমে নিজৰ অন্তৰংগ শক্তি বিকাশ কৰে, আত্মবিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে, আৰু জীৱনক সঁচাকৈ আনন্দময় কৰে। যেতিয়া প্ৰেমত এই সকলো উপাদান থাকে, তেতিয়া কোনো মানসিক চাপ বা সমালোচনা প্ৰেমক বিনষ্ট কৰিব নোৱাৰে।
সেইদৰে, যি প্ৰেমত ব্যক্তি নিজৰ সন্মান হেৰুৱায়, সেই প্ৰেম মাত্ৰ সংকট আৰু বিষাদৰ সৃষ্টি কৰে। কিন্তু যি প্ৰেমে আত্মসম্মানৰ সৈতে সন্মান সংযুক্ত কৰে, সেই প্ৰেমে জীৱনলৈ শান্তি, আনন্দ আৰু শক্তি আনে। এইটো প্ৰমাণ কৰে যে, “প্ৰেমত কেতিয়াও নিজকে হেৰুৱাবলৈ নালাগে; সন্মানেই সত্যৰ শক্তি।”
প্ৰেমৰ আনন্দ, শক্তি, আৰু মৰমৰ সঁচা মূল্য উপলব্ধি কৰিবলৈ আত্মসম্মান আৰু সন্মানক ধৰি ৰাখাটো প্ৰয়োজন। যেতিয়া এই দুয়ো উপাদান একেলগে থাকে, প্ৰেম স্থায়ী হয়, জীৱন সমৃদ্ধ হয়, আৰু আত্মিক শান্তি নিশ্চিত হয়। কোনো প্ৰেম, কোনো অনুভৱ, কোনো হৃদয় মাত্ৰ তখনেই সম্পূৰ্ণ হয়, যেতিয়া তাৰ ভিতৰত নিজক হেৰুৱা নহয়, কিন্তু সন্মান আৰু বিশ্বাসৰ সৈতে পৰস্পৰৰ মৰম বজাই ৰখা হয়।প্ৰেমৰ ভিতৰত আত্মসম্মান আৰু সন্মান বজাই ৰাখাটো কেৱল ব্যক্তিগত সুখৰ বাবে নহয়, বৰঞ্চ সম্পর্কৰ স্থায়িত্বৰ বাবে অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। বহু সময়তে দেখা যায় যে, দুখীয়াল মানুহে বা অভিজ্ঞতা কম থকা ব্যক্তিয়ে প্ৰেমৰ বাবে নিজৰ মতামত, চিন্তা আৰু সীমা হেৰুৱাই দিয়ে। সেই পৰিস্থিতিত, প্ৰেমৰ শক্তি হ্ৰাস পায় আৰু সম্পর্ক ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়।
সচা প্ৰেমে কেতিয়াও নিজৰ চিন্তা, মানসিকতা বা স্বাভিমান হেৰুৱাবলৈ নিদিয়ে। ই শক্তিশালী, আত্মবিশ্বাসী আৰু দায়িত্বশীল হয়। যেতিয়া দুয়ো ব্যক্তি একে ধৰণে সন্মানৰ প্ৰতি সদায় সজাগ থাকে, তেতিয়া সম্পর্ক মজবুত আৰু দীঘলীয়া হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, কোনো যুৱক-যুৱতীয়ে যেতিয়া নিজৰ মুল্যবান সময়, কৰ্ম, আৰু অভ্যাসক সন্মান দিয়ে, তেওঁলোকে পৰস্পৰৰ বাবে সঁচা মৰম প্ৰদৰ্শন কৰে। সেয়া হ’লেই সম্পর্ক শান্তিপূৰ্ণ আৰু সমৃদ্ধ হয়।
অধিকন্তু, সন্মানৰ অভাৱত প্ৰেমে বিষাদ, আঘাত, আৰু অবিশ্বাসৰ সৃষ্টি কৰে। যেতিয়া কোনো ব্যক্তিয়ে অন্যজনৰ অনুভৱক উপেক্ষা কৰে, অথবা নিজৰ মৰমৰ বাবে নিজক হেৰুৱায়, তেতিয়া দুয়ো পক্ষৰ মাজত দ্বন্দ্ব জন্মায়। এই দ্বন্দ্ব বহু সময়ত সম্পর্কক টুকুৰা টুকুৰা কৰি দিয়ে। সেই বাবে সন্মানক প্ৰেমৰ ভিতৰত এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হিচাপে গণ্য কৰা উচিত।
আধুনিক সমাজত, বিশেষকৈ যুৱ সমাজৰ মাজত, সামাজিক মাধ্যম আৰু বন্ধুবৰ্গৰ চাপৰ বাবে বহু সময়তে মানুহে নিজৰ আত্মসম্মান হেৰুৱাই দিয়ে। উদাহৰণ স্বৰূপে, কোনো এজনে নিজৰ অনুভৱক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভয় কৰে, কিয়নো ভাবিছে যে বন্ধু বা সমাজক তাক মানা কৰিব নোৱাৰিব। কিন্তু সঁচা মৰমে আত্মবিশ্বাস, সাহস আৰু সততা আনে। যেতিয়া আত্মসম্মান বজাই ৰাখি প্ৰেম কৰা হয়, তেতিয়া পৰস্পৰৰ বিশ্বাস আৰু আনন্দো বৃদ্ধি পায়।
এনে পৰিস্থিতিত দেখা যায় যে, সন্মান আৰু আত্মসম্মানই প্ৰেমৰ ভিতৰত শক্তি, স্থায়িত্ব আৰু আনন্দৰ মূল। যি প্ৰেম এই দুয়ো উপাদানৰ পৰা বিকশিত হয়, সেই প্ৰেম কেতিয়াও বিষাদৰ বানে হেৰাই নাযায়। আৰু যি প্ৰেমে আত্মসম্মান হেৰুৱায়, সেই প্ৰেমে কেবল ক্ষণস্থায়ী আনন্দ দিয়ে, কিন্তু দীঘলীয়া সুখ আৰু শান্তি আনে নোৱাৰে।
প্ৰেমৰ ভিতৰত আত্মসম্মান আৰু সন্মান বজাই ৰাখাটো কেৱল ব্যক্তিগত শক্তি বৃদ্ধি নকৰে, বৰঞ্চ পৰস্পৰৰ মনোবল, আনন্দ, আৰু বিশ্বাসো বৃদ্ধ কৰে। সঁচা মৰম আৰু সন্মান একেলগে থাকিলে, কোনো বাধা, সমালোচনা, বা সমজিক চাপও সেই প্ৰেমক ভাঙিব নোৱাৰে। এই কথাই প্ৰমাণ কৰে যে, প্ৰেমত কেতিয়াও নিজকে হেৰুৱাবলৈ নালাগে; সন্মানেই সত্যৰ শক্তি।