জুবিন বিহীন প্ৰথমটো হোলী
প্ৰাণজিৎ মজুমদাৰ
বনিয়াপাৰা,ছয়গাঁও
হোলী মানেই ৰঙৰ উৎসৱ, আনন্দৰ উল্লাস, বন্ধুত্বৰ বন্ধন আৰু সংগীতৰ ধুনীয়া মেলবন্ধন। অসমত হোলীৰ উৎসৱত সংগীতৰ কথা ক’লে যিজন শিল্পীৰ নাম সৰ্বপ্ৰথমে মনলৈ আহে, তেওঁ হৈছে Zubeen Garg। তেওঁৰ গীত, তেওঁৰ কণ্ঠৰ জাদু আৰু তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে বহু বছৰে হোলীৰ আনন্দক দ্বিগুণ কৰি তুলিছিল। কিন্তু এইবাৰ হোলী যেন অলপ বেলেগ—জুবিন বিহীন প্ৰথমটো হোলী।
এটা সময় আছিল, হোলীৰ দিনা গাঁৱে-চহৰে জুবিনৰ গীত বাজি উঠিলে সকলোৰে ভৰি নিজে নিজে নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈকে সকলোয়ে তেওঁৰ সুৰত ৰঙ খেলিছিল। তেওঁৰ গীতবোৰত আছিল উচ্ছ্বাস, প্ৰেম, মাতৃভূমিৰ প্ৰতি ভালপোৱা আৰু জীৱনৰ আনন্দৰ এক বিশেষ সোৱাদ। সেইবাবে হোলীৰ আনন্দত তেওঁৰ কণ্ঠ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিছিল।
এইবাৰ যদিও ৰঙ, আবীৰ, পিচকাৰী সকলো আগৰ দৰে আছে, তথাপি কিবা এটা অভাৱ অনুভৱ হয়। মঞ্চ আছে, সাউণ্ড আছে, মানুহৰ ভিৰ আছে—কিন্তু হৃদয়ৰ মাজত এক সৰু শূন্যতা অনুভৱ হয়। জুবিনৰ উপস্থিতি নাথাকিলেও তেওঁৰ সুৰবোৰ এতিয়াও আকাশত ভাঁহি ফুৰে। মানুহে হয়তো মোবাইল বা স্পীকাৰত তেওঁৰ গীত বাজাই লৈ ৰঙ খেলিব, কিন্তু সজীৱ উপস্থিতিৰ সেই অনুভূতিটো অলপ বেলেগেই আছিল।
কিন্তু সঁচা শিল্পী কেতিয়াও আঁতৰি নাযায়। তেওঁলোক তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰ মাজেৰে চিৰদিন জীয়াই থাকে। জুবিন গাৰ্গৰ গীতবোৰ অসমীয়াৰ হৃদয়ত গভীৰকৈ প্ৰোথিত। সেই গীতবোৰেই আমাৰ হোলীক আগবঢ়াই নিব, আমাৰ মনক ৰঙীন কৰি ৰাখিব।
জুবিন বিহীন প্ৰথমটো হোলী হয়তো অলপ নিৰৱ, অলপ আবেগিক। তথাপি তেওঁৰ সুৰৰ ৰঙ, তেওঁৰ স্মৃতিৰ উষ্ণতা আৰু তেওঁৰ সংগীতৰ শক্তিয়ে আমাৰ উৎসৱক চিৰদিনেই জীৱন্ত কৰি ৰাখিব। ৰঙৰ এই উৎসৱত আমি তেওঁক সশ্ৰদ্ধ স্মৰণ কৰোঁ আৰু কামনা কৰোঁ—তেওঁৰ সুৰ সদায় আমাৰ মাজত ৰঙ হৈ উজলি থাকক।