অন্ধ প্রেমে জীৱন কিদৰে বিপথে লৈ যায়
জীৱনজ্যোতি গগৈ
স্নাতক চতুৰ্থ ষান্মাসিক
গোলাঘাট
প্ৰেম মানুহৰ জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক আৰু শক্তিশালী অনুভূতি। ই আনন্দ, আশ্বাস, আত্মবিশ্বাস আৰু জীৱনৰ ৰং আনে। সুস্থ আৰু সজাগ প্ৰেমে মানুহক উন্নত হ’বলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে, দায়িত্বশীলতা শিকায় আৰু দুজন মানুহক একে পথত আগবঢ়াই নিয়ে। কিন্তু যেতিয়া এই অনুভূতিয়ে বুদ্ধি, বিচাৰ-বিবেচনা আৰু আত্মনিয়ন্ত্ৰণ ঢাকি পেলায়, তেতিয়া সেই প্ৰেম “অন্ধ প্রেম” হৈ পৰে। অন্ধ প্রেম মানে এনে এক আবেগিক অৱস্থা য’ত মানুহে নিজৰ লক্ষ্য, মূল্যবোধ, পৰিয়াল, শিক্ষা বা ভৱিষ্যৎকো অৱহেলা কৰে। এই ধৰণৰ প্ৰেমে কেতিয়াবা জীৱনক বিপথে লৈ যায়, আৰু ইয়াৰ ফলত মানসিক, সামাজিক আৰু ব্যক্তিগত ক্ষতি হ’ব পাৰে।
কৈশোৰ আৰু যুৱকালত আবেগিকতা সাধাৰণতে বেছি থাকে। এই সময়ত মানুহে নিজৰ চিন্তাধাৰা গঢ়ি তোলে, জীৱনৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু পৰিচয় সন্ধান কৰে। প্ৰেম এই সময়ত স্বাভাৱিকভাৱে আকর্ষণীয় হৈ উঠে। কিন্তু যদি এই প্ৰেমে সকলো সিদ্ধান্ত নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, তেন্তে শিক্ষা আৰু কৰ্মজীৱনৰ প্ৰতি মনোযোগ কমি যাব পাৰে। কিছুমান যুৱকে পাঠ্যপুথি এৰি, পৰীক্ষাত গুৰুত্ব নেদি, কেৱল সম্পৰ্কটো টিকাই ৰাখিবলৈ সকলো সময় ব্যয় কৰে। ফলত তেওঁলোকৰ শৈক্ষিক অগ্ৰগতি ব্যাহত হয় আৰু ভবিষ্যৎ সুযোগ সংকুচিত হৈ পৰে।
অন্ধ প্রেমে মানুহক নিজৰ পৰিচিত জগতৰ পৰা আঁতৰাই লৈ যাব পাৰে। পৰিয়াল, বন্ধু-বান্ধৱ আৰু সমাজৰ সৈতে সম্পৰ্ক শিথিল হৈ পৰে, কিয়নো সকলো চিন্তা আৰু সময় প্ৰেমিক বা প্ৰেমিকাৰ চাৰিওফালে ঘূৰে। কোনোবাই যদি সকলো সামাজিক বন্ধন কাটিব আৰম্ভ কৰে, তেন্তে ই এক বিপদসূচক লক্ষণ হ’ব পাৰে। মানুহ সামাজিক প্ৰাণী; সহায় আৰু সমৰ্থন নথকাকৈ থাকিলে মানসিক চাপ বৃদ্ধি পায় আৰু ভুল সিদ্ধান্ত লোৱাৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ে।
মানসিক স্বাস্থ্যৰ দিশতো অন্ধ প্রেমে গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলায়। অতিৰিক্ত আবেগিক নিৰ্ভৰশীলতাই ঈৰ্ষা, সন্দেহ, ভয় আৰু আত্মবিশ্বাসৰ অভাৱ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। যেতিয়া মানুহে নিজৰ সুখ সম্পূৰ্ণৰূপে আন এজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰায়, তেতিয়া সেই সম্পৰ্কত সামান্য সমস্যাইও গভীৰ মানসিক আঘাত দিব পাৰে। ভাঙনি বা বিশ্বাসভঙ্গ হ’লে কিছুমান ক্ষেত্ৰত হতাশা, উদ্বেগ বা আত্মমৰ্যাদা হ্ৰাস পোৱাৰ দৰে সমস্যা দেখা যায়।
অন্ধ প্রেমে মানুহক নৈতিক সীমাৰেখা অতিক্ৰম কৰাব পাৰে। কেতিয়াবা প্ৰেমৰ নামত মিছা কোৱা, পৰিয়ালক ফাঁকি দিয়া, অধ্যয়ন বা কামৰ পৰা আঁতৰাই থকা, আনকি আইনভংগ কৰাৰ দৰে কামো হৈ উঠিব পাৰে। এইবোৰ আচৰণে দীঘলমেয়াদী ক্ষতি আনে—মানৱসম্মান হ্ৰাস পায়, বিশ্বাস নষ্ট হয় আৰু জীৱনৰ পথ জটিল হৈ পৰে।
অর্থনৈতিক দিশতো এই ধৰণৰ প্ৰেম ক্ষতিকাৰক হ’ব পাৰে। কিছুমান মানুহে প্ৰেমিক বা প্ৰেমিকাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ নিজৰ সীমাৰ বাহিৰে খৰচ কৰে, ঋণ লয় বা নিজৰ প্ৰয়োজন ত্যাগ কৰে। এই অভ্যাস যদি নিয়ন্ত্ৰণত নাথাকে, তেন্তে আৰ্থিক সংকট সৃষ্টি হয়, যি পুনৰ মানসিক চাপ আৰু সংঘাত বৃদ্ধি কৰে।
তথাপি ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে সকলো গভীৰ প্ৰেমেই বিপথে লৈ যায়। সমস্যাটো তেতিয়াই আৰম্ভ হয় যেতিয়া প্ৰেমে আত্মসম্মান, লক্ষ্য আৰু বিচাৰবুদ্ধিক ঢাকি পেলায়। সুস্থ প্ৰেম মানে দুজনেই একে সমৰ্থন কৰা, ব্যক্তিগত বিকাশক সন্মান কৰা আৰু স্বাধীনতা বজাই ৰখা। সুস্থ সম্পৰ্কত মানুহে নিজৰ শিক্ষা, কৰ্মজীৱন আৰু পৰিয়ালক গুৰুত্ব দিয়ে, আৰু একেলগে আগবঢ়ে।
অন্ধ প্রেমৰ পৰা বাচিবলৈ আত্মসচেতনতা অতি প্ৰয়োজনীয়। নিজৰ অনুভূতি বুজা, সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা আৰু সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে চিন্তা কৰা—এইবোৰে বহু সমস্যাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে। পৰিয়াল বা বিশ্বাসযোগ্য বন্ধুৰ সৈতে কথা পাতিলে দৃষ্টিভংগী সলনি হ’ব পাৰে। কিছুমান ক্ষেত্ৰত পৰামৰ্শদাতা বা মানসিক স্বাস্থ্য বিশেষজ্ঞৰ সহায়ো উপকাৰী হ’ব পাৰে।
বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়সমূহেও যুৱসমাজক সম্পৰ্ক, আবেগিক বুদ্ধিমত্তা আৰু জীৱনৰ লক্ষ্যৰ বিষয়ে শিক্ষা দিব পাৰে। কেৱল পাঠ্য জ্ঞানেই নহয়, জীৱনদক্ষতা (life skills) শিকোৱাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়। যেতিয়া যুৱকে নিজৰ অনুভূতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আৰু সুস্থ সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ শিকে, তেতিয়া তেওঁলোকে অন্ধ প্রেমৰ ফান্দত পৰাৰ সম্ভাৱনা কমে।
প্ৰেম নিজেই বিপদ নহয়; বিপদ হৈছে বিচাৰবুদ্ধিহীনতা। যি প্ৰেমে মানুহক নিজৰ স্বপ্ন এৰি দিবলৈ বাধ্য কৰে, নিজৰ পৰিচয় মচি পেলায় আৰু সমাজৰ পৰা আঁতৰাই লৈ যায়—সেই প্ৰেমে জীৱন বিপথে লৈ যাব পাৰে। কিন্তু যি প্ৰেমে আত্মবিশ্বাস বঢ়ায়, দায়িত্বশীলতা শিকায় আৰু উন্নত হ’বলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে, সেয়াই সুস্থ আৰু অৰ্থপূৰ্ণ প্ৰেম।
এইদৰে, অন্ধ প্রেমৰ পৰা শিক্ষা লৈ সজাগ আৰু সুষম দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তুলিলেই জীৱনৰ পথ সুন্দৰ আৰু স্থিৰ কৰি ৰাখিব পাৰি।অন্ধ প্রেমৰ আলোচনাত আত্মসম্মানৰ প্ৰশ্নটো বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ। বহু সময়ত মানুহে প্ৰেমৰ খাতিৰত নিজৰ মতামত, ইচ্ছা আৰু মূল্যবোধ ত্যাগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। মনে মনে নিজৰ পৰিচয় ক্ষীণ হৈ যায় আৰু সকলো সিদ্ধান্ত আন এজনৰ ইচ্ছাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ পৰে। এই ধৰণৰ অৱস্থাই ব্যক্তিত্বৰ বিকাশত বাধা সৃষ্টি কৰে আৰু দীঘলমেয়াদত গভীৰ অনুশোচনা আৰু আত্মদোষবোধ জন্মাব পাৰে।
অন্ধ প্রেমে কেতিয়াবা মানুহক ক্ষতিকাৰক সম্পৰ্কত আৱৰি ধৰে। যেতিয়া কোনো সম্পৰ্কত নিয়ন্ত্ৰণ, মানসিক অত্যাচাৰ বা অতিৰিক্ত সন্দেহ দেখা যায়, তেতিয়া বহু লোকেই তাক প্ৰেম বুলি ভুল বুজে। কিন্তু প্ৰেমৰ নামত কাৰোবাক ভয় দেখুওৱা, স্বাধীনতা কাঢ়ি লোৱা বা অহৰহ দোষাৰোপ কৰা সুস্থ সম্পৰ্কৰ লক্ষণ নহয়। এই ধৰণৰ সম্পৰ্কে মানুহক মানসিকভাৱে ভাঙি পেলায় আৰু আত্মবিশ্বাস হ্ৰাস কৰে।
সমাজৰ ভূমিকা এই ক্ষেত্ৰত অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি। চলচ্চিত্ৰ, উপন্যাস আৰু সামাজিক মাধ্যমত কেতিয়াবা প্ৰেমক অতিৰঞ্জিত ৰূপত দেখুওৱা হয়—যেন প্ৰেমৰ বাবে সকলো ত্যাগ কৰাটোৱেই মহানতা। এই ধৰণৰ বাৰ্তাই কিছুমান যুৱক-যুৱতীৰ মনত অবাস্তৱিক প্রত্যাশা সৃষ্টি কৰে। বাস্তৱ জীৱনত প্ৰেমৰ সৈতে দায়িত্ব,বুজাবুজি আৰু সীমা জড়িত থাকে—এই কথাটো বুজাই দিয়াটো সমাজৰ দায়িত্ব।
পৰিয়ালৰ পৰামৰ্শ আৰু অভিজ্ঞতাৰ মূল্যো ইয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ। পিতৃ-মাতৃ বা অভিভাৱকে যদি সন্তানৰ সৈতে খোলাখুলি কথা পাতিবলৈ সক্ষম হয়, তেন্তে বহু ভুল বুজাবুজি আৰু একমুখী সিদ্ধান্তৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। নিষেধাজ্ঞাৰ সলনি আলোচনা আৰু বুজাবুজিৰ মনোভাৱ থাকিলে যুৱসমাজে নিজৰ অনুভূতি আৰু সমস্যাবোৰ সহজে ভাগ-বতৰা কৰিব পাৰে।
আত্মনিয়ন্ত্ৰণ আৰু সময় ব্যৱস্থাপনাও অন্ধ প্রেমৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ সহায়ক। নিজৰ পঢ়া-লেখা, কৰ্মজীৱন, আৰু বন্ধুত্বৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট সময় ৰাখিলে জীৱনত সমতা বজাই থাকে। প্ৰেম এটা অংশ হ’ব পাৰে, কিন্তু সকলো নহয়—এই বোধটো গঢ়ি তুলিলেই জীৱনৰ পথ অধিক স্থিৰ হয়।
আত্মউন্নয়নক প্ৰাধান্য দিয়াটোও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ। নিজৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰা, দক্ষতা বৃদ্ধি কৰা আৰু ভৱিষ্যৎ পৰিকল্পনা আগবঢ়াই নিবলৈ যত্ন কৰা মানে নিজৰ জীৱনৰ দায়িত্ব নিজে লোৱা। যেতিয়া মানুহে নিজৰ জীৱনত অৰ্থ আৰু উদ্দেশ্য বিচাৰি পায়, তেতিয়া তেওঁলোকে কোনো সম্পৰ্কৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰশীল হৈ নাথাকে।
এই সকলো দিশ একেলগে বিচাৰ কৰিলে স্পষ্ট হয় যে অন্ধ প্রেম কোনো হঠাৎ হোৱা ঘটনা নহয়; ই লাহে লাহে গঢ় লৈ উঠে—অবহেলা, অতিনিৰ্ভৰশীলতা আৰু অবাস্তৱিক প্রত্যাশাৰ মাজেৰে। সেইবাবে সময় থাকোতেই লক্ষণবোৰ চিনাক্ত কৰা, নিজক প্ৰশ্ন কৰা আৰু প্ৰয়োজন হ’লে সহায় বিচৰা অতি প্ৰয়োজনীয়।
প্ৰেম জীৱনৰ সৌন্দৰ্য হ’ব পাৰে, কিন্তু বুদ্ধি আৰু দায়িত্বৰ সৈতে জড়িত থাকিলেহে সেয়া আশীৰ্বাদ হয়। অন্ধ প্রেমে যদি জীৱনৰ দিশ-নিৰ্দেশনা মচি পেলায়, তেন্তে সেই পথ বিপদজনক। কিন্তু সচেতনতা, আত্মসম্মান আৰু সুস্থ সম্পৰ্কৰ মূল্যবোধ গঢ়ি তুলিলে প্ৰেমেও মানুহক উন্নত জীৱনৰ দিশে আগুৱাই নিব পাৰে।